[Slowakije 2012] Dag van de Arbeid, kettingzagen en bier [Košice]

“Als we de volgende trap nemen dan komen we bij die kettingzagenwinkel” vertelde Sandrvich. Eerst leek het mij vreemd dat er een winkel voor kettingzagen op en station zou zitten en dat Sandrvich een grap maakte, maar toen we de trap afgedaald waren zat er inderdaad een winkel met kettingzagen en de tunnel huisveste diverse nieuwe modellen grasmaaiers.  Na het inchecken bij ons hostel gingen we Košice verkennen en een restaurant zoeken. In het centrum werden we getrakteerd op volkszang en dans. Niet veel later viel het kwartje, dit waren de 1 Mei festiviteiten van Košice.  Geen parades met rode vaandels maar volkszang en een hardloopwedstrijd.  Na de avond mal bleven we in het restaurant hangen om de nodige Slowaakse biertjes te drinken en nog een late wandeling door het centrum van Košice.

IMG_2681

De volgende dag was het afzien, de temperaturen stegen boven de dertig graden wat activiteiten belemmerden. In de ochtend, toen de temperaturen nog niet moordend waren, verkenden we de wijken rond het centrum van Košice. Stukken van de oude stadsmuur waren her en der nog tussen de gebouwen te vinden en de gebouwen waren pré Habsburgs dan aan het centrale plein.  Per toeval kwamen we op een modeltreinwinkeltje uit en namen een kijkje. Tot onze verbazing lag er een model van een Wit-Russische rijtuig welk ook in Amsterdam kwam. Omdat ik niets met modeltreinen had en geen tachtig euro kon uitgeven, de bankpassen konden niet worden gedeblokkeerd, namen ik hem niet mee.  Toen de hitte zijn aanwezigheid begon te tonen stapten we de tram in op weg naar een shoppingscentrum voor een lunch en verkoeling. “Het is wel jammer dat je geen paspoort hebt, anders konden we tijdens deze reis naar Uzhnogrod in Oekraïne.” Sandrvich was die winter in Kiev en Charkov geweest en had er een goede tijd gehad en ging er die zomer weer heen. Na de lunch en de nodige biertjes in een verkoelend shoppingcenter gingen we weer de hitte trotseren voor de laatste rondjes door Košice.  Na een stevige maaltijd van varkensvlees, aardappel en bier gingen we langs de supermarkt voor wat rantsoen voor de avond in de nachttrein. Na de supermarkt haalden we onze bagage op in het hostel en gingen we richting het station.

IMG_2685

De laatste uren in Košice brachten we al wachtend door op het station. De winkel met grasmachines en kettingzagen was al gesloten end e eigenaar was druk bezig om de grasmachines uit de stationstunnel naar zijn winkel te rijden.  Na een goede anderhalf uur de nodige treinen gespot te hebben kwam onze nachttrein naar Praag het station binnen gereden. We namenplaats in een zeer comfortabele slaaprijtuig (Type WLABmee) van de Slowaakse Spoorwegen (ZSSK). We hadden de coupé voor ons alleen., zo begrepen we van de Provodnik. Het zou nog een tijd duren voordat de trein in beweging kwam en wachten we buiten geduldig het vertrek af omdat het binnen te warm was. Ondanks dat de airco werkte had het rijtuig de nodige hitte verzameld gedurende de dag.  Na een tijdje onderweg en de nodige bier achter de kiezen was het compartiment zodanig afgekoeld dat slapen mogelijk was.

IMG_2705

’s Ochtends vroeg arriveerden we in Praag, zonder vertraging. Waar ons rijtuig nog voor aan de trein bevond in Košice, was de voorgaande rijtuigen aangevuld met Russisch en Wit-Russische rijtuig waarvan de Russische nog verder ging naar Chleb, wat na mijn inziens raar klinkt voor een Rus omdat Chleb  “brood” in het Russisch is. Hoe de trein verder naar Chleb ging weet ik niet. We kochten een ontbijt en proviand voor de terug weg en wachtte onze trein af naar Berlijn.  De route voerde wederom langs de Elbe en omdat voor de derde keer te gaan beschrijven voegt niet heel veel toe. De flats waren nog altijd zo onderhouden als de week er voor. En de Elbe stroomde nog altijd naar Duitsland, net als onze trein. Zonder vertraging kwamen we aan in Berlijn en aten we een currywurst voordat de trein richting Schiphol vertrok.  De reden dat Sandrvich voor deze route anar huis had gekozen was het verdwijnen van de intercity Berlijn – Schiphol bij het intreden van de nieuwe dienstregeling in december 2012. Vanaf de nieuwe dienstregeling ging deze trein niet meer naar Schiphol, maar reed gewoon naar Amsterdam CS. De trein van Berlijn richting Schiphol is een niet hele boeiende reis langs Berlijnse buitenwijken, een grote Volkswagenfabriek in Wolfsburg en passeert ergens twee heuvels waar één heuvel verfraait is met een protserig beeld van Kaiser Wilhelm I en dan arriveert de trein in Bad Bentheim en wordt de locomotief gewisseld. Bij het aanzien van Oldenzaal komt de vraag op “Waarom is dit geen onderdeel van Duitsland?” In Deventer nam Sandrvich de trein richting Brabant en zat ik d trein uit naar Schiphol. Het perron in Duivendrecht was gevuld met mensen, wat onwaarschijnlijk is voor Duivendrecht. Al snel kwam de aap uit de mouw en vulde de trein zich met inhoudsloze blikken die blijkbaar vreugde moesten uitstralen. In Schiphol liep de trein leeg, helaas ging deze niet door naar Hoofddorp desondanks had ik dan met deze mensen in de trein naar Hoofddorp gezeten en niet in de bus van de Zuidtangnet. Tussen de zielloze vreugde blikken, getrommel op een TL-balk overkapping van een trein en inhoudsloos geschreeuw kwam ik mijn Vlaamse buurvrouw tegen, gelukkig dit keer wel zonder piano. De vorige keer toen ik haar tegen kwam stond ze hopeloos met een piano en een half volkorenbrood voor de flat de piano over de drempel te krijgen.

[Tsjechië 2012] Industrie en Lenin op een billboard [Ostrava]

Nadat we ingecheckt waren en onze bagage in de hotelkamer gedeponeerd hadden gingen we Ostrava in.  Ostrava is een stad aan de rivier Ostravice rivier en staat vol met negentiende -eeuwse architectuur welk deed vermoeden dat Ostrawa deel uitmaakte van het Habsburgs rijk.  We wandelden langs de rivier welk snel door het centrum van Ostrawa stroomt. Na verloop van tijd kwam Sandrvich een fraai fotografeerbaar gebouw tegen, toch twijfelde hij om er een foto van te maken. Het vermoede heerste dat het om een overheidsgebouw ging en werd er vanaf een afstandje een foto genomen van het fraaie gebouw. We liepen verder de stad in en algauw vermoede we dat Ostrava een mijnbouw verleden had, Veel gebouwen werden gesierd door sculpturen van mijnwerkers  zelfs het stadshuis waar nog sierlijk een uitkijkplatvorm uit oprees. We hadden nog net het geluk dat we hier nog gebruik van konden maken. En voor een paar Kronen kregen we een fraai uitzicht over Ostrave welk fraai verlicht werd door een ondergaand zonnetje.  Na het fraaie uitzicht zijn we de stad ingegaan om wat te gan eten. Na veel moeite konden we nog een keuken vinden welk geopend was.  De magen werden gevuld met, heel verrassend, varkensvlees, aardappel en salade. Omdat Tsjechië de bakermat van Pils is, werd er uiteraard een Tsjechische pils gedronken.

IMG_2573

De volgende ochtend ontbeten we in de ontbijtzaal van het hotel. Churchill had zich er ongetwijfeld thuis had gevoeld. De ontbijtzaal was duidelijk geïnspireerd door het thema “safari” alleen deed het vreemd aan om een geschilderde Zebra in een regenwoud te zien. Na het ontbijt kochten we een tramkaartje en reisden we een willekeurige lijn af tot we iets fraais tegenkwamen, en een goede lijn hadden we gekozen. De negentiende-eeuwse gebouwen maakten plaats voor grote roestbruine industriële bouwwerken van staal.  Snel werd er op het rode knopje gedrukt en bij de eerst volgende halte stapten we uit de tram. Na rond gedoold te hebben over straten en de schoonheid van vervallen industrie vastgelegd te hebben werden we verrast door Lenin op en billboard die, zo lijkt het, een paar billen aan het kussen was. Het bil(l)board deed vermoeden dat het een reclame voor plastische chirurgie was, maar de tekst plastova okna verraadde de essentie van de reclame, het ging om kunststofkozijnen.

IMG_2586

Na dat we uitgekeken waren door onze kunststof kozijnen en glazen van de zonnebril dingen we weer terug richting het centrum. Op de terugweg kwamen we langs een grote Spar, maatje Frankrijk, en kochten we wat water, bier voor in de avond en voor de reis van morgen naar Kosice. Bij het betalen weigerde beide betaalpassen van ons, dus betaalden we contant. In het hotel konden we ook niet meer inloggen en een belletje naar de banken deed vermoedend at onze passen geblokkeerd waren, natuurlijk konden ze deze niet deblokkeren en moesten we het doen met de contanten die we nog hadden.  Beetje verslagen gingen we naar het station om de nodige treinen te spotten en uiteraard dit zeer interessante bouwwerk nader te bekijken. Ostrava kende een ruim opgezette betonnen stationshal  waar een modeltreinen winkeltje gevestigd zat. Daar verkochten ze onder anderen de stadstrams in model. Verder ligt Ostrava op een scheiding van twee spoorlijnen, deze positie binnen het spoorwegnetwerk leverde veel treinverkeer op Al helemaal als de spoorlijnen doorgaan nar Polen en Slowakije. Internationale goederen- en passagierstreinen doen Ostrava aan. Ondanks de weggetrokken mijnindustrie reden er nog veel goederentreinen door het station van Ostrava, niet alleen de moderne machines uit West-Europa, maar ook oude locomotieven uit Tsjecho-Slowakije.

IMG_2600

De volgende dg ontbeten we nog in koloniale Churchill-stijl en checkten we uit. Onze reis ging verder naar Košice in Slowakije, een land waar ik al was geweest maar nog geen voet op Slowaakse bodem had gezet. We waren ruim op tijd en vulde onze wachttijd met het fotograferen van voorbijkomende treinen . Onze trein kwam volgens dienstregeling Ostrava binnen rijden en we namen plaats op onze zitplaatsen. We verlieten Ostrava via de spoorlijn welk richting Polen leidde en kregen niet veel alter een “Welkom in Polen” sms’je. De spoorlijn leidde weg van Polen en zette koers naar Slowakije. Na een paar uur arriveerden we in Žilina in Slowakije. Daar hadden we een ruime uur overstaptijd op de trein naar Košice.  In Slowakije haalden we euro’s uit de muur doormiddel van een creditcard. In de stationshal werden we getrakteerd op een fraaie glas in lood raam met folklorische taferelen  We kochten nog snel een vervoersbewijs naar Košice en dode de tijd met het fotograferen van treinen op het station van Žilina.

IMG_2659

De rit van Žilina naar Košice voerde door het Tatra gebergte. Een gebergte welk niet onderdoet van de Zwitserse Alpen. De trein voerde ons langs kliffen, meren en benseeuwde bergtoppen. De Slowaakse spoorwegen hadden een cateringservice door de trein en merkte op dat de Slowaakse cijfers niet heel veel anders waren dan de Russische.