Kleurrijke spoorwegen in april 2021

De maand april stond in het teken van de omleidingen in verband met de werkzaamheden aan het derde spoor in Duitsland voor de Betuweroute en twee ritten met historisch materieel.

Op Goede Vrijdag was ik een gelukkige voor eend agje vrij en besloot ik naar Hulten af te reizen voor een dagje goederentreinen. Met een niet zo heel speciaal aanbod. Des ondanks toch nog een paar treinen aardig in het licht kunnen krijgen met een mooie donkere lucht op de achtergrond.  Zoals de 193 728 van Ruhrtal Bahn Cargo en de VIRMm 9443 van de Nederlandse Spoorwegen.

20210402_NL_Hulten_RTB Cargo 193 732 with containrtrain
20210402_NL_Hulten_NS VIRMm 9443

Die dag werden er tevens een aantal fraaie (Een ontzettende treinspottersterm) bestikkende locomotieven gespot. Zoals de Ruhrtal Bahn Cargo 193 792 waar er uitdrukkelijk reclame wordt gemaakt om te komen werken als machinist bij Ruhrtal Bahn. Ook kwam de Rail Force One 193 623 langs met een containertrein, persoonlijk vind ik dit zeker niet de fraaiste kleurstelling. Niet veel later passeerde de 102 van Captrain Hulten, een bijzonder frisse kleurstelling voor een iesel.

20210402_NL_Hulten_RTB Cargo 193 792 with containertrain
20210402_NL_Hulten_RFO 193 613 with Containertrain
20210402_NL_Hulten_Captrain CT-102 with containertrain

Op 18 april werd er roestgereden op de aansluit sporen van de Hogesnelheidslijn tussen Hoofddorp en Rotterdam. Voor deze ritten werd de Plan U 151 van Stichting 2454 CREW ingezet. Ondanks dat deze trein op de terug weg via de bollenstreek reed, werd er niet gespot in die regio. Dit had te maken met de late doorkomst van de bollen. Hierdoor werd er uitgeweken anar het station van Haarlem.

De zelfde stichting heeft sinds november 2019 de Motorpost 3029 in handen en is in tussen tijd compleet gerestaureerd en goedgekeurd voor ritten op het Nederlandse spoor. Op 24 april werd er een rondrit gemaakt door Nederland. De trein is hier gefotografeerd in Ede-Wageningen en Hollandsche Radig.

20010424_NL_Ede-Wageningen_Stichting CREW 2454 Motorpost 3029
20010424_NL_Hollandsche Rading_Stichting CREW 2454 Motorpost 3029

Kleurrijke spoorwegen in maart 2021

Iets later dan normaal, maar de foto’s en video’s voor maart 2021 zijn verwerkt en geüpload. Maart was een maand waarin er iet veel op pad werd gegaan en de eerste keer was op de vroege ochtend van 23 maart. De tweede commerciële rit met een Vectron voor de trein naar Berlijn in de nieuwe kleurstelling van de NS. Nadat er op maandag de 193 759 voor zat kon ik dinsdag de 193 766 vast leggen met deze trein.

20210323_NL_Amsterdam_Centraal_NSI 193766 with IC 141 to Berlin
20210323_NL_Amsterdam_Centraal_NSI 193766 with IC 141 to Berlin
20210323_NL_Amsterdam_Centraal_NSI 193766 with IC 141 to Berlin

In het weekend deed ik een herkansing met de terug weg. Na een kleine vertraging kwam de 193 766 aan met de trein uit Bad Bentheim.

20210327_Amsterdam_Centraal_NS International 193 766 with IC 240

Na dat de trein uit Berlijn was gearriveerd vertrok de Eurostar richting London. Sinds een jaar is het mogelijk om deze trein rechtstreeks naar London te reizen vanuit Amsterdam.

20210327_Amsterdam-Centraal_Eurostar  4034-4033  ready to depart to London St Pancras International

Op zondag 28 maart vertrokken er weer vier DM’90 treinstellen naar Polen. Deze treinstellen zijn aangeschaft door SKPL en gaan bij hun in dienst. Hett transport werd georganiseerd door Rail Force One en op 28 maart verzorgde de 1830 de tractie richting Bad Bentheim. Aan de voorkant prijkte de zogenaamde “Marokkaanse snor” Een ode aan de Nez-Cassè locomotieven in dienst bij de Office National des Chemins de Fer, de nationale spoorwegen van Marokko. Helaas heeft de locomotief deze “Marokkaanse snor” verloren. In het transport gingen de volgende DM’90 stellen mee. 432, 3447, 3439 en de 3449

20210328_Amersfoort-Centraal_RFO1830 with DM’90 3432, 3447, 3439 and 3449
20210328_Amersfoort-Centraal_RFO1830 with DM’90 3432, 3447, 3439 and 3449
20210328_Amersfoort-Centraal_RFO1830 with DM’90 3432, 3447, 3439 and 3449

[Wit-Rusland 2012] Het appartement, het portret en inspecteur Ivanovitsj [Baranovichi – Minsk]

We arriveerde op Baranovichi Polesskie, het tweede station van Baranovichi. We sloten wederom aan in de wachtrijen voor de loketten. De trein naar Minsk zou niet vanaf Polesskie vertrekken maar vanaf Centralnja. Ze kon ons geen kaartje verkopen wegens het systeem. We diende daar onze vervoersbewijzen  te kopen. Met behulp van Krasnapolsky zijn smartphone vonden we de route naar Centralnja. Eerst liepen we de verkeerde kant op en ontdekten we een Spoorwegmuseum in Baranovichi. Toch moesten we terug eens taken het spoor voer doormiddel van een viaduct. Daar namen we een bus, met behulp van Krasnapolsky zijn smartphone, had dit succes? Nee. Want op het Leninplein over te stappen op een andere bus, maar welke was niet duidelijk. Na wat rondvragen kwam er geen bus in de buurt en diende we nog de nodige meters te lopen. Deze bus kwam zo en we besloten deze bus te nemen om niet onnodig tijd te verliezen.  Desondanks hadden we geruime tijd om onze vervoersbewijzen naar Minsk. Van de lokettisten dienden we platzkart te reizen, dat was de enige manier om gezamenlijk te reizen naar Minsk.

IMG_3313

Na een goede twee uur reizen arriveerden we in Minsk. Krasnapolsky had vooraf een appartement geboekt voor twee nachten. Nadat Krasnapolsky zijn plaatsbewijs voor de nachttrein voor morgen, en Sandrvich en Wosterhouter de trein terug naar Kiev,had kunnen regelen begaven we ons naar de metro om naar het appartement te reizen. Daar diende we de verhuurder op te bellen en die zou ons de sleutels overhandigen en de transactie in ontvangst nemen.  We namen de metro richting het ploeshstsja Peramogi daar wachtte we bij de meest logische uitgang op basis van het adres. Krasnapolsky belde het nummer en niet veel later kwam er een wat dikke man gekleed in een zakkerig shirt, Adidas slippers en gedecoreerd met een zonnebril en goudenketting. Hij sprak ons aan, ook mede omdat we de enige met bagage waren die bij de uitgang stonden te wachten.  Goed, we volgde hem en hij leidde ons richting het appartement.  Een appartement gelegen op de derde verdieping. Het trappenhuis was rommelig, stonk naar kattenpis en overal elektriciteitsdraden. Het appartement dar in tegen was een soort van aanschouwkamer, glimmen parket, uitgedachte verlichting en meubilair met elegante bloemenpatronen.  We handelde de transactie af en maakten ons gereed om Minsk te gaan ontdekken. Onze eerste indrukken van Minsk waren goed we wandelde over de hoofdstraat van Minsk vol met fraaie gebouwen uit de tijd van de wederopbouw van de Sowjet-Unie, mocht ook wel want van Minsk was nagenoeg niets meer over.  We aten varkensvlees en aardappels bij een restaurant en ronde nog een wandelrondje af in het centrum “Dit gebouw niet fotograferen” merkte Sandrvich op en wees naar het kantoor van de KGB, ja de veiligheidsdienst heet in Wit-Rusland nog altijd KGB. We kochten bij een winkel wat bier en water voor de avond en liepen tegen zonsondergang terug naar het appartement.

IMG_3319

Krasnapolsky zou ons die avond al verlaten en omdat we het appartement niet langer dan twee nachten wilde huren zochten we op internet een hostel op. Niet ver van ons appartement vonden we een hostel en gingen die ochtend polshoogte nemen bij het hostel om er te kunnen overnachten. ER was nog eist met de registratie. Sandrvich wou dat alles klopte en informeerde of het hostel de registratie kon vervullen. Hiervoor dienden we naar het lokale politiebureau af te reizen in de buurt van de trekkerfabriek, om daar te komen diende we de tram te nemen en uit te stappen bij de hoofdingang van de trekkerfabriek. Met behulp van Krasnapolsky arriveerden we op het politiebureau.  Een vriendelijke grote agent met imponerende per bracht ons naar de wachtruimte voor de migratie dienst en haalde er iemand bij.  Aan inspecteur Invanovitsj dienden we uit te leggen dat we graag geregistreerd wilde worden op het adres van het hostel.  Invanovitsj begreep het niet helemaal en gezien onze resterende tijd in Wit-Rusland. Desondanks wilde we geregistreerd wilde worden, we diende een formulier in te vullen en bij hem in te leveren. “Kom morgen om tien uur ’s ochtends terug.” We ahdden nog een ruime middag voor ons en besloten om richting de Nationale Bibliotheek te gaan. De bibliotheek bezoeken bleek niet te werken met een Nederlands paspoort maar we konden wel naar het panorama terras op het dak. Na een fenomenaal uitzicht voer Minsk dronken we een kop koffie in de skylounge van de bibliotheek, de reden om dar koffie te drinken was omdat dat café ´Graf” hete en ongetwijfeld slechte koffie zou serveren. Volgens het reisgenootschap bleek het nog redelijke koffie te zijn. Na het bezoek aan de bibliotheek bezochten we nog de naastgelegen flatwijk in Sowjet-stijl om een indruk te krijgen hoe die wijken er uit zin. Vervolgens zijn we weer terug naar het centrum gereisd. Krasnapolsky had een grote drang om een MacDonalds te bezoeken en op die manier bezochten we, misschien wel, meest afgelegen MacDonalds van Europa.. De dichts bijziende MacDonalds was, naar, Krasnaposlky’s inzicht in het Litouwse Vilnius. Gek genoeg was het ook de drukste MacDonalds die ik heb gezien en verbaasde me waarom al deze mensen zo graag MacDonalds wilde eten in plaats van de goede traditionele Wit-Russische voedsel, ongetwijfeld speelt het imago en de prijs mee. Na de MacDonald’s verkenden we het centrum van Minsk verder verkennen en liepen een blokje door het gereconstrueerde centrum met zijn vele gereconstrueerde kerken en het stadshuis van Minsk. We wandelde voer het praspiekt Niezaliežnasci  en beozchten het GOEM. Het GOEM in Minsk is rijkelijk gedecoreerd met marmeren zuilen. Brede trappen, mooie winkels en kroonluchters waar dat kan, een groot contrast met die van Brest.  Na verder gingen met Minsk verkennen stuite we op het Paleis van Loekasjenko. Loekasjenko leeft in een grote residentie tegenover het Paleis van de Republiek, welk na geruchten met een tunnel verbonden is met het Presidentiele Residentie.  Toen we langs zijn voorgevel wandelde vroeg ik mij af wat zo’n man met zo’n enorm gebouw moest. Zou hij, net als Stalin, elke dag een andere slaapkamer hebben?  Toen ontdekten we dat zijn buren een goed uitziend restaurant was, een reden om er te gaan eten. We werden hoffelijk ontvangen, mag ook wel in zo’n buurt, en werden naar een tafel geleid welk goed gedekt was met spierwit tafellinnen, blinkende kristallen wijnglazen en blinkend gepoetst tafel zilver. Na de menukaart bekeken te hebben hadden Krasnapolsky en ik al een keuze gemakt, voor de prijs hoefde je het niet te laten. Alleen dachten Sandrvich en Wosterhouter er anders voer en belanden we bij de Planeta Pizza in het centrum van Minsk. Na een bescheiden pizza hebben we Krasnapolsky op de nachttrein richting Brest gezet, normaal een rit van een kleine vijf uur maar omdat e trein omrijdt deed de trein er een uur of vijf over. Genoeg tijd voor Krasnapolsky om een goede nachtrust te pakken.

IMG_3327

De volgende dag checkten we uit, althans. We lieten de sleutels in het appartement en trokken de deur dicht. We liepen gelijk naar het hostel en checkte daar in voor de resterende tijd van ons. Na het politiebureau gingen we de ingang van Wit-Russisch nationale trots bekijken, de legendarische trekkerfabriek van Minsk. Waar de oude naam Minskij Traktornij Zavod als afkorting nog op de gevel staat, staat de nieuwe naar Belarus er onder. Een oude en nieuwe trekker sierde het plein voor de fabriek en lofbetuigingen uit de DDR en Communistisch Hongarije stonden nog vier overeind. Na de trekkerfabriek bekeken te hebben begaven we ons richting het gereconstrueerde historische centrum van Minsk, negentiende-eeuws geïnspireerd  als Pinsk.  We ontdekten de centrale boekenwinkelvan Minsk. Een schitterende boekenzaak met alleen maar Russischtalige boeken. Van de grote werken van Tolstoj en Dostojewski tot aan fraai gedecoreerde vulpennen en souvenirs.  Het portret van Loekasjenko hing ook achter de toonbank, na een kleine aarzeling vroeg ik toch maar hoe duur dat potret van de President kostte. 3200 Wit-Russische (32 euro cent). De Wosterhouter was inmiddels de winkel uit gevlucht en de kassière haalde een portret van achter op en en ik betaalde. Mijn voorstel was om eerst nar het hostel terug te keren om het portret af te leveren.

IMG_3370

Na dat het portret afwas geleverd zetten we koers naar het beroemde komapovskij pynok, een schildpad achtig gebouw vol met oude weegschalen, althans zo was het volgens de reisgids. De oude weegschalen met wijzer en plaat hadden plaatsgemaakt voor een modernere digitale.  Desondanks was de markt de moeite om te bezoeken en werd ik nog afgezet bij het kopen van een Turkentas, wat is afzetten als de man iets extra’s voor zijn tas krijgt en ik er niet onder lijdt? De voornamste reden van die tas was om het portret makkelijk mee te nemen naar Nederland.Op komapovskij pynok worden voornamelijk voedingsproducten verkocht. Van vlees tot zuivel en van dag verse groente en fruit tot zoetwater vis. Tegen de tijd dat we de markt hadden bekeken liep het al tegen etenstijd, in het hostel informeerden we naar een goed betaalbaar restaurant in de buurt. Er zat er eentje in een complex wat op een ijsberg leek, we diende de tram te nemen en na vijf haltes. Met enige moeite kon je er een ijsberg in zien, in Nederland zou er een toonkamer voor bedden of keukens in gehuisvest zijn maar in Minsk zat er een restaurant in met traditionele Wit-Russische en streek gerechten. We aten de noddige aardappelen, salade, varkensvlees en spoelde het weg met bier in een plattelands atmosfeer van geborduurde tafelkleedjes en oma’s servies.

IMG_3381

De volgende ochtend brak alweer de laatste dag voor Sandrvich en Wosterhouter aan in Minsk. Via Sandrvich had ik begrepen dat ik nog een portret moest aanschaffen van Loekasjenko voor Krasnapolsky. Die ochtend stond in het teken van het portret voor Krasnapolsky regelen en voor me zelf kocht ik gelijk de poster met hem wapen van Wit-Rusland. Sandrvich deed ook mee en haalde ook zo’n poster voor zich zelf en een klein portret voor zichzelf. De Wosterhouter was dit eker voorbereid en had er iets minder moeite mee omdat hij het aanzag komen. Voordat dit werd aangeschaft keken we nog even rond in een warenhuis vol met traditionele kledij.  Na de aanschaf van de nodige papierwerk deponeerde we dit in het hostel en spendeerde Sandrvich en ik de middag op het station terwijl de Wosterhouter een internetcafé opzocht. We zouden elkaar bij de Golden Coffee op de centrale boulevard weder zien. Die middag hadden we geluk. De Parijs – Moskou trein zou komen en de Saratov – Berlijn trein. Voordat deze treinen kwamen waren er genoeg binnenlandse treinen te spotten. We stonden te wachten voor het vertrek van de trein naar Moskou, vanuit Parijs, toen we werden aangesproken om niet te fotograferen op het station. Niet veel was er om handen want de beambte liep verder, omdat filmen een duidelijke houding vergde voor langere tijd besloot ik de trein niet op film vast te leggen. Toen we naar de Golden Coffee wild gaan kwam een jonge agent naar ons toe en vroeg naar onze documenten en waarom we fotografeerde op het station. Dat we dit als hobby deden kwam niet helemaal aan maar uiteindelijk liet hij ons gaan en konden we de Wosterhouter ontmoeten in Golden Coffee. We hadden Minsk eigenlijk wel gezien en vulde die middag met thee en bier drinken, aten een stevige maaltijd in het restaurant waar we eerder waren. Werden nog achterna gerend omdat we een rekenfout maakte en nog 1000 Wit-Russische roebel moesten betalen om die avond de Wosterhouter en Sandrvich op de trein naar Kiev te zetten. We namen afscheid op het perron n grapten nog wie het eerste thuis was van ons allen en gek genoeg was ik dat. Hun trein verliet het station van Minsk en morgen die van mij.

IMG_3390