Kleurrijke spoorwegen in augustus 2021

Waar de maand augustus traditioneel in het buitenland werd doorbracht, hield de pandemie en mijn werk mij in Nederland. Tijd genoeg om werk te maken van de vernieuwde NS dubbeldekker de VIRMm2/3 in de nieuwe flow kleurstelling. Op  15 augustus slaagde ik er in om de 9516 voor de lens te krijgen in Hoofddorp.

20210815_NL_Hoofddorp_NS VIRM2/3 9516

20 augustus stonden er overbreningsritten op de planning om de laatste DM’90 treinstellen vanuit Amsterdam te transporteren met eindbestemming Gekkengraaf. De eerste rit werd op de foto gezet op het station van Houten Castellum  waar de 9901 van Railexperts met de eerste vier DM’90 stellen langskwam.

20210820_NL_Houten-Castellum_RXP 9901 with NS DM'90 DMU

Omdat er een paar uur tussen de twee transporten gepland was. Werd er met een OV-fiets gefietst naar de Oude Wulfseweg tussen Houten en Utrecht. Hier werd geduldig gewacht op het tweede transport, welk helaas niet doorging in verband met een defect en reed de, eerder naar Amsterdam gereden,  Faitrains 1315 zonder DM90 stellen weer terug naar Blerick. Voor dat deze langskwam werd er nog wat Chinese containers op de foto gezet.

20210820_NL_Houten_Chengdu Shuttle
20210820_NL_Houten_Chengdu Shuttle
20210820_NL_Houten_Dairtrains 1315

Die zelfde avond stond de voerbrenging van de TEE op de planning, wanneer was niet duidelijk maar na een aantal uur Amsterdam CS werd toch maar besloten om naar huis te gaan, maar niet voor dat de nieuwe flow  weer op de foto werd gezet.

20210820_NL_Amsterdam-Centraal_NS VIRMm2/3 9528

Kleurrijke spoorwegen in juni en juli 2021

De maan juni stond natuurlijk in het teken van de Venice-Simplon Orient Express welk Nederland aandeed van 22 juni tot 24 juni. Op 23 juni was er een persmoment voor de VSOE in Haarlem.  Uiteraard zijn hier foto’s van gemaakt en al gepubliceerd op deze website.  In deze blog richt ik me alleen op de VSOE naar Haarlem en terug vanuit Haarlem. In de ochtend van de 23e passeerde de VSOE Amsterdam Centraal met as trekkende locomotief de 9901 van Rail Experts.

20210623_NL_Amsterdam-Centraal_RXP 9901 with Venice Simplon Orient Express
20210623_NL_Amsterdam-Centraal_RXP 9901 with Venice Simplon Orient Express

Op de terug weg werd de VSOE opgewacht in Halfweg-Zwanenburg. Vooral het contrast van een chique  trein met troosteloze garageboxen maken het plaatje compleet.

20210623_NL_Halfweg-Zwanenburg_RXP 9901 with Venice-Simplon Orent Express
20210623_NL_Halfweg-Zwanenburg_Venice-Simplon Orent Express

Wanneer de grens met Emmerich gesloten is voor treinverkeer rijdt de Nightjet anar Oostenrijk om via Venlo. Hiervoor is een eerder vertrek noodzakelijk. Helaas lukt dit niet voor de logistieke processen op de Watergraafsmeer en het normale kopmaken op de Zaanstraat. Om toch genoeg tijd op Amsterdam Centraal te hebben wordt de Nightjet door een 1700 Amsterdam Centraal binnen gebracht.  Zo ook op 27 juni. Toen bracht de 1752 de Nightjet binnen op Amsterdam Centraal.

20210627_NL_Amsterdam-Centraal_NS 1752 with Nightjet
20210627_NL_Amsterdam-Centraal_Nightjet
20210627_NL_Amsterdam-Centraal_NS 1752 with Nightjet

In juli pakte ik nog net een rondrit mee van het spoorwegmuseum. Toevallig had ik die dag een afspraak staan in Eindhoven en kon voorafgaande er van de Plan V 876 vast leggen met het Philips stadion en de skyline van Strijp-S

20210724_NL_Eindhoven_NSM Plan V  876

Kleurrijke spoorwegen in mei 2021

De maand mei stond in het teken van de terugkomst van de nachttrein naar Amsterdam. Voordat deze feestelijke gebeurtenis  werd er bekend gemaakt dat het Duitse Rail Adventure een meerderheidsaandeel had verworven in Railexperts. Op het zelfde moment werd de 9903 van Railexperts onthuld in de bekende grijze kleurstelling van Rail Adventure. Op die zelfde dag werd de ICNG 3204 overgebracht naar Amsterdam. Foto’s van deze trein zijn genomen nabij Soest in de Eempolder.

20210508_NL_Soest-Eempolder_RXP 9903 with ICG 3204
20210508_NL_Soest-Eempolder_RXP 9903 with ICG 3204

Op zondag negen mei werd er een testrit uitgevoerd met de Nightjet naar en van Amsterdam.  In verband met het aanstaande Eurosongfestival in Rotterdam besloot de Oostenrijkse delegatie de nachttrein te nemen naar Amsterdam.  In de ochtend werd de Nightjet opgewacht in Abcoude en ’s avonds het vertrek uit Amsterdam Centraal.

20210509_NL_Abcoude_NSI 193 766 with the Test Nightjet
20210509_NL_Amsterdam-Centraal_NS International 193 766 with Test Nightjet 13413

Op Hemelvaartsdag werden uit de omgeving van Arnhem diverse werktreinen richting Groningen gereden. Deze treinen van Swietelsky werden vastgelegd op Arnhem Centraal en Ede-Wageningen.

20210513_NL_Arnhem-Centraal_DB Cargo 6413 with Swietelsky equipment
20210513_NL_Ede-Wageningen_RTS/Swietelsky G1206 with Switelsky UB400

Op 25 mei was het zover, de eerste commerciële inzet van de Nightjet naar en van Amsterdam was een feit. Door mijn werk kon ik niet de aankomst in de ochtend bijwonen en moest ik het doen met het vertrek.

20210525_NL_Amsterdam-Centraal_Nightjet
20210525_NL_Amsterdam-Centraal_NS International 193 759 with Nightjet 40421
20210525_NL_Amsterdam-Centraal_Nightjet

En op 27 mei stond er wederom een NS Vectron voor de Intercity uit Berlijn.

20210527_NL_Amsterdam-Centraal_NS International 193 766 with IC 140

En als afsluiter werd er door het Spoorwegmuseum en Stichting 2454 CREW een rondrit georganiseerd met de twee Motorposten. Hier is de combinatie in Arnhem.

20210530_NL_Arnhem Centraal_Motorpost 3029 and 3031
20210530_NL_Arnhem Centraal_Motorpost 3031 and 3029
20210530_NL_Arnhem Centraal_Motorpost 3031 and 3029

De Venice-Simplon Orient Express bezocht Nederland.

Het is U mogelijk niet ontgaan maar de legendarische Venice-Simplon Orient Express (VSOE) was afgelopen week in Nederland. De VSOE zou dinsdag 22 juni aankomen in Amsterdam, maar door een meer dan vijf uur durende vertraging werd dit nipt na middernacht op woensdag 23 juni. Ondanks de fikse vertraging trok de trein veel fans op diverse Belgische en Nederlandse stations na zonsondergang.  De vertraging werd op gelopen in Zwitserland door noodweer aldaar.

20210623_NL_Haarlem_Ready to board the 20210624_NL_Amsterdam-Centraal_Venice-Simplon Orient Express

Wegens de uitbreiding van het bestaande netwerk van de VSOE, werd de trein opengesteld voor genodigden op het station van Haarlem. Bellmond, de exploitant van de VSOE, deed geruime tijd naar diverse Europese bestemmingen aan als Praag, Boedapest en Istanboel en gaat met Amsterdam het basispakket naar Venetië uitbreiden. De hoofd inzet van deze trein is tot nu toe Londen naar Venetië via Parijs. Het is de bedoeling dat de VSOE vanaf volgend jaar Amsterdam een aantal keer aan gaat doen.  De prijzen voor een enkeltje naar Venetië beginnen vanaf de € 3000,- euro per persoon voor de standaard coupé, wilt U meer ruimte dan lopen de prijzen algauw richting de € 7000,- euro per persoon voor de suite. Dan krijgt U wel een volwaardig tweepersoonsbed, zithoek en privé badkamer.

20210623_NL_Haarlem_The vurious one

Elk rijtuig is vakkundig gerestaureerd en hebben dienst gedaan in diverse treinen van de Compagnie internationale des wagons-lits (CIWL). Zo heeft elk rijtuig zijn unieke geschiedenis en herbergt het vele verhalen en romances. Op 1 februari 1929 strandde rijtuig 3309 in een sneeuwduin vlak na vertrek vanuit Istanboel, het scenario van Agatha Christie’s bestseller Murder on the Orient Express. Dit bijna honderd jaar oude rijtuig herbergt drie suites.

“How many of the passangers joked about a murder during tha delay in the Swiss Alps?”

De VSOE zal geen toevoeging worden aan het nachttreinen pakket wat Amsterdam aangaat doen in 2022. Bellmond richt zich voornamelijk op luxe reizen voor beter bedeelden waar het om de beleving gaat en niet om tijd efficiëntie. De data wanneer de VSOE naar Amsterdam komt in 2022 zijn nog niet bekend.

20210623_NL_Haarlem_20210624_NL_Amsterdam-Centraal_Venice-Simplon Orient Express

In de ochtend van donderdag 24 juli vertrok de VSOE weer richting Venetië onder groot belangstelling van treinfanaten en aangenaam verraste forensen wie in eens de Orient Express ontdekte wachtend op, of uitstappend uit, hun dagelijks trein. Voor de heen als terugreis was voldoende animo. Ondanks dat de capaciteit gehalveerd was wegens Corona, waren alle plaatsen geboekt.

20210624_NL_Amsterdam-Centraal_Ready to board the Venice-Simplon Orient Express

Interesse in deze bijzondere treinreis? Informatie kunt U opvragen bij Incento.

[Rusland 2013] Baikal Riviera [Listvjanka]

Uiteraard werden we in Irkoetsk opgewacht en nog op het perron vonden we onze chauffeur, coureur eerder. Hij leidde ons naar zijn auto welk voor het station geparkeerd stond.  Toen we bij zijn auto aankwamen slaakte hij een zucht dat er geen parkeerbekeuring was uitgeschreven, want het leek dat hij uit haast zijn auto zomaar ergens had geparkeerd. Toen ik in zijn, opgewaardeerde, auto in wilde stappen werd ik verrast door de bestuurdersstoel. “I have bought it from Japan so the stear is on the wrong side.” Verklaarde hij toen hij de achterklep dicht smeet. Onderweg merkte ik op dat het misschien niet heel handig zou zijn geweest om een auto te importeren uit een links rijdend land. Toen hij de stadsbus voorbij wilde diende hij eerst in zijn geheel de links liggende rijstrook op te gaan, nu was dit op de brug over de Angara en zijn de banen van het toekomend verkeer gescheiden met een betonnen railing. Na een minuut of zeven arriveerde we bij het reisbureau welk ons hier begeleide. De gevel had eerder iets weg vaan een erotische aangelegenheid met de roze gevel en ramen voer geplakt met advertenties, welk wel reisbestemmingen lieten zien. We konden hier even wachten of Irkoetsk al vast gaan verkennen want de boot naar Listvjanka vertrok aan het begin van de middag.

IMG_6790

Na een korte tour kwamen we weer terug bij lovely Tours, onze chauffeur was even weg maar kwam geruim op tijd om ons naar de boot te brengen.   Parkeren was niet zijn beste punt want de bedrijfsleidster van Lovely Tours kon zijn parkeer kunsten, blijkbaar wederom, niet waarderen.  Met een sportieve rijstijl bracht hij ons naar de haven en regelde daar voor ons de kaartjes voor de draagvleugelboot naar Listvjanka.  Volgens de chauffeur moesten we nog een halfuurtje wachten en wij konden ons wel redden. Sportief verliet hij de haven met zijn auto. Na het nuttigen van een ijsje, Rusland is een ontzettend goed ijsjes land, verscheen de boot al aan de horizon.  Nadat de passagiers uitgestapt ware konden we aan boord. Eigenlijk het zelfde als de oude Connexxion draagvleugelboot tussen Amsterdam en Velsen alleen zonder in te checken en geen groene stoeltjes en boot. Ook was het dragen van een heupgordel niet verplicht en  je kon gewoon vrij rond lopen tijdens de vaart, er werden zelfs versnaperingen verkocht.  De vaart ging naar Listvjanka aan de monding van de Angara en omdat het een enkele kilometer over het Baikal meer voer kon deze vaart alsnog verkocht worden als een vaart over het Baikal meer. Dat de gordels verplicht waren in Amsterdam was geen toeval, het Noordzeekanaal is een stuk drukker bevaren dan de Angara en de golfslag is daar door ook minder en dus veiliger om je te verplaatsen op de boot. Na een uurtje varen arriveerden we in Listvjanka en werden we opgewacht door onze gastvrouw in Listvjanka. Bij haar verbleven we tweedagen in haar Bed and Breakfast. We checkte in, kregen een rondleiding en informatie over wat er te doen was in Listvjanka en waarom zij, en haar man, zo van deze regio hielden. Ze probeerde uit te leggen waar de naam Listvjanka vandaan kwam. De naam Listvjanka is afkomstig van een boom, alleen wist ze de Engelse naam voor deze boom niet. Maar door en hint dat het hout van die boom hard werd naarmate het meer water absorbeerde en hierdoor gebruikt werd voor de fundering van Sint Petersburgs was al genoeg voor mijn vader om de Nederlandse benaming van deze boom te noemen. Listvjanka was vernoemd naar de Lariks  Gelukkig hadden ze slechts Engels als gemeenschappelijke taal en waren ze beide er niet vloeiend in en zo bleef mij een uren durend gesprek voer planten en tuinen bespaard. 

IMG_6793

Die namiddag en avond gingen we Listvjanka verkennen, en al redelijk snel waren we klaar want zo groot is Litsvjanka niet.  Het is gewoon een lint dorp aan een doodlopende weg met veel datsja’s,  Russische vakantiehuisjes en wat basis behoefte als een postkantoor, winkel en een busstation met aanlegsteiger voor de draagvleugelboot.  Na een aantal eker heen en weer gelopen te hebben heb je Listvjanka wel gezien, alleen het probleem van Listvjanka is, is dat het ongeveer zeven kilometer lang is. Niet dat we de volledige zeven kilometer op en neer hebben gewandeld maar wel genoeg om er achter te komen dat het postkantoor minder goed onderhouden was dan menig dtasja. Tegen de avond kwamen menig kleine motorbootjes het strand op gevaren en werden er emmers met vis, Omoel, uitgeladen en richting de dtasja getransporteerd. Hier roken ze de vissen en brengen ze aan de man in de voortuinen.  Die avond kochten we twee gerookte vissen en nuttigde deze op het kiezelstrand van Listvjanka.  Eigenlijk is Omoel niet heel bijzonder, het smaakt gewoon naar gerookte vis en volgens de reisgidsen is het een typische Trans-Siberië belevenis.  De avond er voor waren we vroeg naar bed gegaan, niet dat ik heel moe was maar mijn vader had,  in tegenstelling tot mij, niet heel diep geslapen in de trein, en het voordeel was dat je de volgende dag vroeg op was om de omgeving verder te gaan verkennen.

IMG_6794

Onze Bed and Breakfast lag aan een zij weg van de hoofdweg welk Listvjanka met het Baikal meer scheidde. Om te kijken wat er landinwaarts ge beleven viel liepen we die ochtend de straat uit.  Langs de weg stonden Izba’s, Russische houten huizen, omringd door hoge hekken om de eventuele beren, wolven en lynxen buiten te houden. De ene was beter onderhouden dan de anderen en bij sommige was duidelijk te merken dat het gebruikt werd als Bed and Breakfast.  Naarmate we verder liepen werden de kaveldichtheid dunner en de kwaliteit van de weg werd duidelijk minder. Op een gegeven moment besloten we maar om terug te keren om de zuidelijke kant van Listvjanka te verkennen. Heel veel was daar ook niet te zien. De weg liep naar een groot hotel complex met daar achter weer de nodige Datsja’s. Blijkbaar investeren grote vastgoedinvesteerders lustig er op los in Listvjanka want tussen de kleine, en soms ingestorte, datsja’s verrezen middelgrote smaakloos glimmende hotels. De weg liep verder omhoog het bos in en veel zou er niet zijn, erg mooi was het ook niet en we besloten weer terug te lopen richting de hoofdstraat.  Kochten twee Omoel en Kwas bij iemand en nuttigde dit op aan de rand van het Baikal meer. Op het Baikal meer zagen we regenwolken ontstaan en toen we uitgekeken waren op de Baikal Markt in Litsvjanka begon het te regenen.

IMG_6802

Na de regenbui trokken we er weer op uit. We hadden van de Bed and Breakfast  begrepn dat de zomer van 2013 tot nu toe ontzettend koud en nat was. Noormaal lag de temperatuur hoger en de neerslag beduidend lager.  Dit keer vertrokken we richting het noorden van Litsvjanka, althans we gingen naar het deel dat ten noorden lag van de Bed and Breakfast. Heel ver zouden we niet gaan want Listvjanka is maar liefst een kilometer of vijftien lang.  Onderweg werden we getrakteerd op grote imposante bouwsels met smaak loze te grote Duits auto’s en heel veel borden dat verwezen naar overnachtingsplaatsen, of wezen naar voormalige overnachtingsplaatsen. Want menig bord was al verkleurd of hing scheef. We besloten niet bij zo’n kasteel van wansmaak te gaan eten maar gingen, op aanraden van het Bed and Breakfast, naar een ger waar men lokale gerechten serveerde, toch keek ik ontzettend uit om zo snel mogelijk de maaltijd te nuttigen en de benauwde ger te onvluchten. Na een heerlijke maaltijd kon ik eindelijk de frisse Siberische regenlucht tegemoet. We wandelde nog wat meer in Listvjanka, kochten kwas en Omoel en nuttigden dit met uitzicht op het Baikal meer, waar boven een onweersbui in aantocht was en zo nu en dan een inslag in het meer. We besloten om terug te gaan in de hoop de bui voor te zijn maar desondanks werden we overvallen en maakte ik zorgen dat mijn vaccinatieboekje niet doorwerkt werd om moeilijke vragen in China te voorkomen.

IMG_6803

[Rusland 2013] 88 uur op vier vierkante meter in trein 80[Moskou – Irkoetsk]

Onze chauffeur kwam wat gehaast de lobby binnen maar was alsnog op tijd om ons naar het Jaroslavstation te brengen. Al vloekend, sturend en zijn vuisten ballend heeft onze chauffeur ons door het verkeer van Moskou geleid. Dat wij de trein zouden nemen naar Irkoetsk en verder naar China vond hij niet vreemd, een goede manier van reizen en je ziet het landschap.  Nu weet ik niet of dit zijn standaard retoriek is voor de vele toeristen die Moskou achter zich laten op hun treinreis naar China of dat dit een Russische instelling is om de trein normaal te vinden op lange afstanden. Wonder boven wonder was het Moskouse verkeer ons goed gezind en hoefden we niet de trein uit te zwaaien maar konden we nog de trein verwelkomen op het station.

IMG_6692

Onze trein stond al op de vertrek borden alleen nog zonder een vertrek spoor. Na een half uur verscheen er een vertrekspoor op het scherm en begaven groepen mensen met grote hoeveelheid bagage richting het spoor. Het duurde nog een kwartiertje voordat er een diesellocomotief aan de horizon verscheen welk richting  het vertrekspoor liep. De bagage werd opgepakt en de mensen liepen langs de trein opzoek naar hun rijtuig in de trein. Wij pakten onze vervoers- en plaatsbewijzen en keken waar we moesten zijn in deze trein. Voor ons rijtuig had zich al een grote groep mensen  Dozen, tassen en rolkoffers werden naar binnen gebracht en de provodnitsja liet had geen probleem dat familie leden mee hielpen om de bagage weg te stoppen. Mijn interesse ging voornamelijk uit wat er in die bagage zat en of het een meerwaarde was dat het gekocht werd in Moskou en niet lokaal. Na verloop van tijd kwamen wij aan bij de provodnitsja en overhandigde onze vervoers- en plaatsbewijzen voor deze trein. Een grote vraagteken verscheen boven haar, we overhandigde duitse vervoers- en plaatsbewijzen. Ik overhandigde de bijgeleverde brief in het Engels en Russisch waarin stond dat de tickets geregeld waren via een gent van de Russische spoorwegen in Europa maar deze de tickets alleen kon afdrukken in het sjabloon van de Duitse spoorwegen. We werden vriendelijk gevraagd om even te wachten en de provodnitsja  liep naar de hoofdconducteur met de vervoers- en plaatsbewijzen en de bijgeleverde brief.  De Russen achter ons werden ongeduldig en besloten maar om hun bagage al vast naar hun coupé te brengen. Nadat hun bagage binnen was gebracht stonden ze weer braaf achter ons te wachten tot dat ze officieel de trein mochten bestijgen. Ze kwam terug en alles was gorosho en we konden onze coupé en plaats opzoeken.

IMG_6696

De trein zette zich in beweging en pas na een kleine drie en een half uur arriveerden we op de eerste stop in Rostov, een stop van twee minuten waardoor er geen tijd was om even je benen te strekken op het perron. De eerst volgende stop waar dit wel een optie bleek te zijn was de 25 minuten durende stop in Jaroslav. Iedereen haastte zich naar de deur om voor 25 minuten te genieten van de frisse lucht en eventueel een glas koele kvas. Terwijl de reizigers de trein uit stapten dromden de nieuwe reizigers. Uitstappen mocht pas nadat de handgrepen schoongemaakt waren.  Ondanks dat we al de nodige uren met elkaar in het rijtuig hadden doorgebracht kwam ik er nu pas achter wat voor mensen in het rijtuig plaats hadden genomen. In onze coupé pikte je wel iets op van de gespreken op de gang of het voorbij lopen van iemand en zo doende maakten we kennis met een Britse dame die op weg was naar China om daar Engelse lessen te gaan geven aan kinderen.

IMG_6698

In onze coupé troffen we twee nieuwe reizigers aan, uiteraard Russen. Twee hele normale jongens die de dertig naderde. Ze stelde zich voor als Sasha en Kolja. Dat Russen afstandelijk zijn en zich niet snel laten verleiden tot gesprekken en vriendschappen was hiermee gelijk ontkracht. Ze stelden zich voor met de verkorte versie van hun namen welk Alexander en Nikolai waren en dat gebeurd voornamelijk alleen door hun naasten. Beide werkten ze voor het Russische energie bedrijf en monteerde ze hoogspanningskabels aan de hoogspanningsmasten op grote hoogte. Nu waren ze op weg naar huis en daarvoor dienden ze wel eerst 24 uur de trein te nemen en aansluitend nog een paar honderd kilometer te rijden naar hun woonplaatsen. Kolja woonde ten zuiden van d Trans-Siberische spoorlijn vlak bij de grens met Kazachstan en Sasha diende weer naar het noorden te rijden. Na onze avondmaaltijd van noedels, brood en fruit ging het gesprek wat we wisten over Rusland en voer wat hun weten voer Nederland. We dronken gezamenlijk bier en gingen slapen.

IMG_6713

De volgende ochtend werd ik wakker en zat Kolja op zijn laptop te schaken en eindigde een halve liter blik bier terwijl hij op het voeteneinde zat van mijn ligplaats.  Al snel kwam het gesprek weer op gang en wilde Sasha weten hoeveel we in Nederland verdienden. Met wat reken werk rekende we uit wat een huishouden ongeveer verdiende om naar Russische Roebels. Sasha verbaasde zich over het inkomen en platste dit al gauw in perspectief door zijn salaris er achter te schrijven. Maar wat we overhielden was nog de grote vraag en begonnen we de kosten voor het levensonderhoud van de  salarissen af te trekken en qua percentage scheelde het niet veel maar onder de streep hield de Nederlander meer over. Gedurende de dag sprak mijn vader verder met Sasha, naarmate de tijd verstrekte begon zijn Engels steeds beter te worden, toen we Sasha ontmoette verontschuldigde hij zich gelijk dat hij heel slecht Engels spreekt. Het kwam wel eens voor dat Sasha niet wist hoe hij het moest zeggen en raadpleegde hij zijn hulplijn, zijn zus wie Engels doceerde op de school in zijn woonplaats. Die middag leerde ik Misha uit Armenië kennen. Een forse gespierde man uit Jerevan. Misha was onderweg naar Chita, een Russische stad die vlak boven China lag. Hij was alpinist en reisde elke zomer door Rusland om op verschillende plaatsen bergen te beklimmen.

IMG_6730

De stop in Perm bood genoeg tijd om even de trein uit te stappen en een fles gekoeld water, kwas en een brood aan te schaffen bij de kioskjes op het perron en bij te praten met de Britse reizigster. Zij introduceerde ons met twee Amerikanen die in de coupé naast haar verbleven. Twee vrienden die samen de Trans-Siberië Express reisde. Een reis wat hun uiteindelijk wereldreis opleverde aangezien ze in Los Angeles en New York woonden en in New York hun reis gezamenlijk begonnen en in Los Angeles eindigde. Misha kwam er ook bij en stak nog snel een sigaret op voordat de trein weer vertrok. Veel aandacht voor ons had hij niet, hij had meer interesse in de Britse dame die op haar beurt weer haar best deed om hem zo veel mogelijk te negeren. Na een uur in de trein gezeten te hebben en verder gepraat te hebben over muziek en auto’s met Sasha drong ik aan om deze avond eens in het restauratie rijtuig te gaan eten. Ik werd op expeditie gestuurd om de prijzen daar te gaan bestuderen. Nadat ik een rijtuig of zeven gepasseerd was bereikte ik het restauratierijtuig en vroeg ik naar het menu. De Russische spoorwegen waren tot een bepaalde hoogte ingespeeld op buitenlandse reizigers door de gerechten ook in het Engels te beschrijven. De prijs dient men uit een tabel te halen welk enkel een Russische aanduiding heeft. Met wat basis Russisch was er prima uit te komen waar de prijsstond in het schema. Ik informeerde mijn vader voer de prijzen en volgens hem kon dat geen Russische Roebels zijn want hij had ergens gelezen dat dat Chinese Yuan moest zijn. Nadat ik uitlegde dat deze trein niet in China kwam en de Russische Spoorwegen niets bereikte met diensten te alten afrekenen in Yuan overtuigde ik hem en namen we een maaltijd in het restauratierijtuig. Na het bestuderen van de kaart besloot ik voor een gerecht te gaan met gegrilde Siberische zalm maar kreeg bij het bestellen een “Njet” want ze hadden geen Siberische zalm of zalm in zijn geheel niet. Ik besloot voor een gerecht met varkensvlees te gaan maar wonder boven wonder kwam er wel een Siberische zalm aan en werd opgevolgd door het bestelde gerecht met varkensvlees. Een wonderbaarlijke gebeurtenis en zoals te verwachten was hun Engels niet toereikend genoeg om verhaal te halen, hun Duits tevens ook niet en mijn Russisch ook niet. Misschien had mijn vader wat kunnen doen in het Frans maar we verwachtte het niet. Met vragen maar voldaan keerden we terug naar onze coupé, de prijzen waren meegevallen maar toch wat te duur om het dagelijks te doen ondanks dat de grootste genoegens van treinreizen het uitgebreid dineren met een voortdurend veranderend uitzicht is. Sasha en Kolja waren geïnteresseerd in onze ervaring en deelde de mening dat het wat aan de dure kant was. De schemer begon te vallen en we daalden vanuit het Oeral gebergte naar beneden. Het volgende station was Jekaterinaburg maar voordat we deze Aziatische stad zouden bereiken moesten we eerst Azië nog halen. Het was dat Sasha ons wees op een obelisk langs het spoor en ik was had voor het eerst in mijn leven Europa verlaten. Heb wel eens Azië zien liggen vanuit Rhodos maar dichterbij was ik nog niet geweest dan nu. In Jekaterinaburg namen we afscheid van Sasha en Kolja. We hadden tijd om de trein te verlaten maar een onweersbui zorgde er voor dat iedereen in de trein bleef.

IMG_6733

De volgende morgen werden we wakker in onze coupé. Er waren geen andere reizigers bijgekomen. Ik dronk mijn thee at wat brood en soep en las in het boek wat ik meegebracht had, Dee Groot Spoorwegcarrousel van Paul Theroux. Rond tienen, Moskou tijd, hadden we de eerste lange stop voor die dag. Een klein kwartiertje in Itsjim. Veel was er niet te doen, het bleek gewoon een perron in een klein ogend plattelands nederzetting te zijn wat vreemd genoeg Europees aanvoelde, maar dat was logisch te verklaren aangezien de Russische cultuur Europees is. Een kwartiertje je benen strekken en frisse lucht deed wonderen en opgeladen en wel stapten we de trein in voor de volgende kilometers. We waren nog twee dagen en 2500 kilometer van Irkoetsk verwijderd, ongeveer dan. Die middag werd er niet veel meer gedaan dan verder lezen in De Grote Spoorwegcarrousel en dom weg uit het raam staren.  We spraken wat met de Britse reiziger en Misha, welk wel een zeer grote interesse had in welke dranken, voornamelijk sterke dranken, we lekker vonden. Hij vond alles lekker wat hij kende terwijl wij wat gereserveerde waren hier in. Misha ging naar het toilet tot grote opluchting van de Britse reiziger, ze begon het langzaam aan vermoeiend te vinden dat hij constant contact met haar zocht. Ik begreep oprecht zijn interesse in haar niet. Die middag gebeurde eigenlijk niet veel. De trein denderde voort en zo nu en dan kwam er een tegentrein langs en telde mijn vader het aantal wagens in de trein, stee vast kwam hij op 88.  Dit herhaalde zich tot dat we in Omsk aankwamen waar we voor 20 minuten konden genieten van beweging en frisse lucht. In Omsk was ik mijn vader even kwijt maar al snel kwam hij aan gelopen met een bakje gevuld met een bruine substantie en presenteerde trots dat hij ergens iets te eten had gekocht.

IMG_6741

We nuttigde het tijdens het avond eten. Het smaakte niet verkeerd en deze substantie zou zomaar eens één van de smakelijkste consumpties zijn wat ik gegeten heb. Mijn  vader was er mee eens maar dan wel zonder de dille, geen idee wat dat was maar het bleek de groene takachtige kruide te zijn. De tijd ging net als de trein maar voort en op de gang werden er vele gesprekken gevoerd, niet alleen tussen de toeristen maar ook de Russen onderling. Ik sprak met de Britse over of ze Minsk had bezocht en dat had ze gedaan. Ze vond het een verrassend mooie stad en de valuta bleef haar bij, niet heel afwijkend van mijn herinneringen. Helaas konden we Minsk niet bezoeken voorafgaand aan deze reis. Dit had te maken met het beleid van mijn vaders werkgever, welk niet heel flexibel was in onbetaald verlof, ik realiseerde me dat ik de tijd en de vrijheid van het studenten leven moest koesteren. Toen het begon te schemeren besloot ik weer op expeditie te gaan naar het restauratie rijtuig, niet om de menukaart te bestuderen maar om twee gekoelde flessen bier te halen. Waar de expeditie makkelijk ging overdag, althans bij daglicht, werd het uitdagender in het donker. De tweede klas rijtuigen waren nog prima te doen met de verlichte corridors van het rijtuig, de derde klas werd wat uitdagender. Dit waren slaapzalen waar de verlichting collectief geregeld werd en de corridor niet aan de uiterste zijde van het rijtuig bevond. Hierdoor liep je in het donker wel eens tegen een uitstekende voet, elle boog of hand aan. Gelukkig hadden de uiteinde van de corridor een lichtkrant met de tijd, datum en het volgende station. Wat hielp om recht uit te lopen maar de uitstekende voet niet te ontdekken. In het restauratie rijtuig kocht ik twee bier als service wouden ze het openen maar gezien de terugreis leek het mij beter dat we het in onze coupé opende zodat er niemand onnodig met bier werd besmeurt. We hadden immers toch een flessenopener mee. Onderweg liep ik weer tegen, waarschijnlijk, de zelfde voeten, elle bogen en handen aan en dankzij een wissel stootte ik mijn hoofd nog tegen iemands achterwerk.

IMG_6767

Ik begon me immers te realiseren dat het verschil tussen de Moskou tijd en de lokale tijd merkbaarder De zon stond merkbaar verder dan de tijd welk ik aanhield net als de Russische spoorwegen. Het aanhouden van de Moskou tijd is aan te raden omdat de gehele dienstregeling in Moskou tijd is uitgewerkt en je dus zo weet wanneer een lange stop gepland is.  Ik stond net voor Krasnojarsk op en nam mijn ontbijt op het perron, gehaald en realiseerde me dat de inwoners van Krasnojarsk hun lunch al op hadden. De trein arriveerde in Krasnojarsk om 08:35 Moskou tijd end at vertaalde zich in 12:35 Krasnojarsk tijd. Die middag werd er niet veel ondernomen, we kregen geen nieuwe reizigers in onze coupé en er werd rustig uit het raam gestaard en door mij gelezen. Af en toe vond er een gesprek plaats op de gang en een Russische moeder probeerde steevast haar zeven jarige dochter te dwingen om met de buitenlanders te gaan praten om zo Engels te leren. Tegen de avond was er nog een lange stop in Ilandskaja en werden we voor her eerst geïntroduceerd met Omoel, een gedroogde vis wat men graag in deze regio nuttigt. We sloegen het aanbod over en de dame liep met de, aan een stok geregen, vissen verder te trein af. Wel kocht ik een lunch in de vorm van een soort van worstenbroodjes bij een stantionshandelaar, eigenlijk gewoon een bejaarde die haar pensioen aanvulde met zelfgemaakte broodjes op het perron.  Berken bomen waren schoten nog altijd voor bij ent als de tegemoet komende goederentreinen. Na Krasnojarsk was het spoor merkbaar slechter geworden en de trein reed al niet meer zo soepel als voor heen, her en der waren er nog stukken ongelest spoor en konden we genieten van het kedeng-kedeng geluid.  Die avond besloot ik maar “vroeg” naar bed te gaan want om want om 04:00 in de ochtend werden we gewekt, maar blijkbaar leefde mijn vader de hele tijd niet in Moskou tijd want hij vond dat dat niet echt vroeg was om op te staan want het was immers toch vijf uur later.

IMG_6785

Benieuwd naar het veranderende tussen Moskou en Irkoetsk? Bekijk dan deze uur durende video welk ik onder weg gemakt hebt. Ik heb geprobeerd om, ongeveer, het uur een opname te maken.  

En mocht je willen weten welke stations gepasseerd zijn en het verschil tussen lokale en Moskou tijd? Gebruik dan de volgende link, het is wel in het Russisch.  (Местное время = Lokale tijd /  Московское время = Moskou tijd)

https://www.tutu.ru/poezda/view_d.php?np=ef1f6a

Kleurrijke spoorwegen in februari 2021

Het heeft even geduurd maar de foto’s en video’s van februari zijn ook weer gepubliceerd. Februari stond vooral in het teken van de sneeuw en de bij behorende problemen op het spoor. Op 7 februari werd Nederland wakker in een wit landschap en om de problemen nog groter te maken waaide het ook nog eens stevig door storm Darcy. Op zondag 7 februari was daarom et hele treinverkeer opgeschort en dit leverde een aantal mooie plaatjes op op het Centraal Station van Amsterdam.

20210207_NL_Amsterdam_Centraal_NS
20210207_NL_Amsterdam_Centraal_NS Trax 186 008 with IC to Bruxelles covered in snow and ice
20210207_NL_Amsterdam-Centraal_NS Trax 186 008 with IC to Bruxelles covered in snow and ice

Besneeuwde internationale trein naar Brussel

20210207_NL_Amsterdam-Centraal_IC Berlin in the snow
20210207_NL_Amsterdam-Centraal_IC Berlin in the snow

Rijtuigen van de Deutsche Bahn

20210207_NL_Amsterdam-Centraal_Platfrom 10 and 11 covered in snow
20210207_NL_Amsterdam-Centraal_Empty Platforms

Verlaten perrons

De rust en de wind gaven Amsterdam Centraal een surrealistisch gevoel

Op 9 februari kwam het treinverkeer langzaam op gang. Op deze dag reed de NS nog alleen Springers. Tijdens mijn thuiswerkpauze kon ik deze twee treinstellen van het type Sprinter Nieuwe Generatie fotograferen nabij de Amsterdamse wijk Geuzenveld.

20210209_NL_Amsterdam-Geuzenveld_NS SNG 2711 as train 4845
20210209_NL_Amsterdam-Geuzenveld_NS SNG 2361 with train 5451

Op zaterdag 13 februari werd er een paar uurtjes besteed in de Eempolder bij Soest. Vanuit Amsterdam dient er in Baarn overgestapt te worden, en omdat de overstap ontzettend ruim is was er tijd genoeg om het fraaie stationsgebouw van Baarn op de foto te zetten.

20210213_NL_Baarn_Railway station in the snow
20210213_NL_Baarn_NS ICMm 4231

Het doel in de Eempolder was natuurlijk de trein naar Berlijn. Welk getrokken werd door een locomotief uit de 1700 serie. Natuurlijk kwamen de treinstellen van de NS ook aanbod.

20210213_NL_Soest-Eempolder_NS 1752 with IC145 to Berlin
20210213_NL-Soest-Eempolder_NS ICMm 4062
20210213_NL_Soest_Weideweg railway crossing
20210213_NL_Soest_Railway crossing Talmalaan

Die middag reed een Vectron in de omloop van de Intercity Berlijn. Deze is niet gefotografeerd in de Eempolder maar op het Muiderpoort station van Amsterdam. Op het moment van plaatsen is deze locomotief voorzien van de nieuw NS huisstijl.

20210213_NL_Amsterdam-Muiderpoort_NS International 193 766 with IC from Berlin

Kleurrijke spoorwegen in januari 2021

In de eerste maand van 2021 was er veel verscheidenheid op het spoor te zien en het begon al vrij vroeg in januari met een niet al te vrolijke rit.

De Karel Foundation verzorgt ritten waar de opbrengsten gaan naar het goede doel van het KWF. Op 2 januari verzorgde De Karel een rit van Tilburg naar Zandvoort aan Zee via Alphen aan de Rijn en Haarlem. De doel van deze rit was om de ongeneselijke zieke Christel een leuke dag te bezorgen met haar dierbaren. Deze dag werd besteed aan de Nederlandse kust en werd verzorgd door Stichting Ambulance Wens en de Karel Foundation.

20210102_NL_Haarlem_De Karel 466 departs Haarlem Railway Station

Op 16 januari was er sneeuw en ijzel voorspeld, en wonderbaarlijk kwam het ook nog uit. Een reden om unieke plaatjes en beeld materiaal te maken op Amsterdam centraal. Besneeuwde perrons, vonkende stroomafnemers en sneeuwvlokken op daken en ramen zijn niet alledaags in de Nederlandse winters. Dit leverde zo nu en dan spectaculaire beelden op door vonken bij de stoomafnemer.

20210119_NL_Amsterdam_International Intercity to Bruxelles
20210119_NL_Amsterdam_International Intercity to Bruxelles

20210116_NL_Amsterdam_NS ViRMm leaves snowy Amsterdam Central
20210116_NL_Amsterdam_NS

In het weekend van 23 en 24 januari werd er onderhoud gepleegd aan de Betuweroute en gewerkt aan het derde spoor in Duitsland, een gelegenheid om diverse bontgekleurde locomotieven van de goederenvervoerders vast te leggen. Al vrij snel passeerde de 193 623 van Rail Force One me. De locomotief die door velen wordt gewaardeerd op zijn stoere uiterlijk, een uiterlijk wat hier niet in de smaak valt.

20210123_NL_Hulten_RFO 193 623 with the Herne Shuttle

De Zwitserse vervoerder BLS Cargo heeft haar locomotieven uitgerust met prachtige afbeeldingen van de Zwitserse Alpen, helaas zijn er mensen die dit niet mooi genoeg vinden en bereid zijn om er een extra kleur aan toe te voegen.

20210123_NL_Hulten_BLS Cargo 404 with tankwagon train

Voor de Europese verkiezingen van mei 2019 ruste DB Cargo diverse locomotieven uit in een speciale kleurstelling. Met deze kleurstelling wil DB Cargo benadrukken dat Europa één gemeenschap is. Hun Vectron locomotieven zijn een duidelijk voorbeeld van de Europese operatie van DB Cargo. Hun locomotieven passeren dagelijks diverse Europese grenzen. Deze trein benadrukt dit want deze, zogenaamde, Pushkow-shuttle is onderweg van het Belgische Antwerpen anar het Poolse Pushkow.

20210123_NL_Hulten_DB Cargo 193 360 with Pushkowshuttle

Op 31 januari bracht HSL Logistik een keteltrein over van Duitsland naar Rotterdam. De route liep via Bad Bentheim, Amersfoort en Breukelen. Hier staat de trein met de in rode kleur getooide 186 382. De teksten op de locomotief geven weer dat HSL Logistik een Europees opererende organisatie is en belang heeft bij een verenigd Europa.

20210130_NL_Amersfoort-Centraal_HSL 186 382 with tanktrain

Lange tijd heeft Railpromo de Dinertrain gereden door Nederland. De trein was te herkennen aan de frisse blauw/witte kleurstelling. Nu de ritten stilliggen worden de locomotieven verhuurd aan diverse goederenvervoerders. Hier staat de 101001 met de Coevordenshuttle te wachten in Amersfoort. Na de faillissement van Railpromo zijn de locomotieven eigendom van Train Charter Service en is op dit moment geleased door Bentheimer Eisenbahn.

20210130_NL_Amersfoort-Centraal_TCS 101001 with Coevorden Shuttle

Op 31 januari werd de nieuwe ICNG 3113 van de NS overgebracht vanuit Duitsland naar Watergraafsmeer in Amsterdam. Door wetgeving diende deze trein overgebracht worden door middel van een locomotief, een mooie klus voor Railexperts die met hun recent aangeschafte 9902 dit transport uitvoerde. De wagens die de ICNG omringen dienen als koppel- en remwagens.

20210130_NL_Amersfoort-Centraal_RXP 9902 with ICNG 3113
20210130_NL_Amersfoort-Centraal_RXP 9902 with ICNG 3113
20210130_NL_Amersfoort-Centraal_RXP 9902 with ICNG 3113

[Wit-Rusland 2012] Smokkel oma’s, Wit-Russische zorgverzekering en een eeuwigdurende spoorwegovergang [Sarny – Gorynj – Pinsk]

We stonden op tijd op om onze trein naar Gorynj te halen. Na een snelle opfrisbeurt en het inpakken van de bagage konden we heel simpel uitchecken en de overgebleven toiletrol inleveren. Ondanks de harde bedden waar we de spiraalveren duidelijk konden voelen. We liepen de zelfde route terug naar het station waar we nog een halfuurtje hadden voor onze trein naar Gorynj. Krasnapolky kocht de treinkaartjes en Sandrvich en de Wosterhouter regelde koffie en iets van ontbijt, wat net als in Tsjernivitsji niet meer was dan een zak spritsen. De trein stond al geruime tijd klaar voor vertrek en op het perron was het een drukte van belang met allemaal babushka’s gekleed in simpele kleding en rubberen laarzen sjouwend met grote tassen vol met producten. 

IMG_3185

Naarmate de vertrektijd naderde nam de onrust onder de babushka’s toe. Alles moet in de trein mee, en bij voorkeur zo dicht mogelijk bij de uitgang van de trein. Des ondanks konden we nog een goede plaats vinden aan het begin van het rijtuig. Nadat de trein het station en emplacement van Sarny achter zich had gelaten begonnen de babushka’s druk te discussiëren, tellen en goederen te distribueren onder elkaar. Ondertussen hielden we onze bagage goed in de gaten om te voorkomen dat er wat “smokkelwaar” tussen gestopt zou worden. Bij de kaartjes controle bleek dat de drukte onder de babushka’s geen uitzondering was. De conducteurs kenden velen bij naam en maakte zo her en der een klein praatje. De trein voerde langs verscheidende dorpen en halteerde op kleine stations waar weinigen in noch uitstapten. De trein vervolgde zijn weg door verdroogde velden, verlaten kolchozen en bossen die doorkruist werden door stoffige landwegen. Krasnapolsky hing uit het raam, vertelde dat hij het altijd leuk vond om taferelen te fotograferen  uit rijdende treinen, en deze trein bood hem genoeg moois. Kleine trekkers met grote balen stro op karren, overbeladen ZIL vrachtwagens met stro en natuurlijk het grensbord van Wit-Rusland. Zodra die gepasseerd was kwam er reuring  onder de babushka’s. Producten werden uit de rekken gehaald en de eerste slofte al richting de der van de trein en niet veel alter stond het balkon vol en voor de deur welk het balkon met de coupé scheidde.

IMG_3186

De trein was de brug over de Horin nog niet over en de babushka’s stonden al in de startblokken om de trein zo snel mogelijk te verlaten. Toen de trein tot stilstand gekomen was, en de poort naar het station was geopend, rende alle babushka’s te gelijk naar het stations gebouw waar al snel een drukte van jewelste werd voor de kleine ingang van het kleine gebouwtje. Ons idee was om in de trein te wachten tot de grootste drukte voorbij was, daar dacht het trein personeel anders voer en onder het toeziend oog van liepen we met het treinpersoneel richting de poort naar het omheinde stationsplein. De rij voor de grenscontrole was nog lang niet voorbij en gezamenlijk met het treinpersoneel zochten we het schaarse schaduw op van een grote plantaan naast het stationsgebouw. Na ongeveer een kwartiertje begon er schot in de zaak te komen en slonk het aantal babushka’s. Ondertussen waren de eerste babushka’s al aan het handelen op het plein voor het station.  Ondertussen werden we vriendelijk verzocht om een migratieformuliertje in te vullen. De Wit-Russische grensbeambte was ontzettend meewerkend alleen ontbrak het aan ons de kennis van het Russisch en bij hem de ontbrekende kennis van het Engels. Hij ontdekte een fout in onze zorgverzekering, deze zou niet in Wit-Rusland geldig zijn. Desondanks mochten we door de grenscontrole maar het stationsgebouw niet uit.  “Hoe moet men gebruik maken van die kluisjes?” vroeg Sandrvich zich af wijzend naar kluisjes die men kon huren met muntjes. De Wit-Russische Roebel was er alleen in de vorm van briefgeld.  Niet dat deze raadsel opgelost ging worden. Na enig wachten onder het toeziend oog van de grensbeambte kwam er een jonge vrolijke dame aan in een simpele vrijetijd jurk en op slippers. Ze maakte een gehaaste indruk maar arrangeerde wel een tijdelijke Wit-Russisch zorgverzekering. Toen we de zorgverzekering hadden afgesloten marcheerde de eerste babushka’s weer terug naar de grenscontrole met hun opgebrachte winst en nieuwe inkopen.

IMG_3187

We hadden nog ruim anderhalf uur voordat onze trein naar Luninets, aangezien we nu de stationshal mochten verlaten gingen we boodschappen halen bij de produkty aan de overkant van het stationsplein. Het vervelende was dat ik even het wordt voor water in het Russisch kwijt was en desondanks begreep ze wat ik bedoelde en verbeterde ze met een glimlach. Door de hyperinflatie van de Wit-Russische Roebel was het even wennen om met grote getallen kleine boodschappen taf te rekenen. Ondertussen kwam Krasnapolsky terug van de lokale belwinkel en had zijn Wit-Russische beltegoed weer aangevuld. We kochten de vervoersbewijzen naar Luninets, 45 kilometer treinen voor 20 eurocent. Op harde houten bankjes, bedekt met kunstleer, namen wij plaats. De trein vulde zich met groepjes mannen op leeftijd vergezeld met vishengels en overige vis uitrusting.   De trein zette zich in beweging en voerde door een hoofdzakelijk moerassig landschap, waar de drogere gronden gevuld waren met berkenbomen of akkers. Veel activiteit was er niet langs de spoorlijn en deze 45 kilometer en weinig stations werden er gepasseerd. Helaas voor Krasnapolsky wie geld wou besparen door te hopen dat de controle na een volgend stations plaats zou vinden, Wit-Rusland kent veel kleine onbemande stations en is hier door genoodzaakt om vervoersbewijzen in de trein te verkopen.  Alle mannen en visgerei stapten uit bij een klein stationnetje, gezien de gevel hete dit station Pripyat, een station vlak voor de brug over de Pripyat met, waarschijnlijk als voornaamste doel, vissers afleveren bij de Pripyat.Toen we de rivier overstaken realiseerde ik me dat stroomopwaarts onze eindbestemming van de dag lag, Hotel Pripyat, en stroom afwaarts bevondt zich Pripyat, de verlaten stad na het ongeval in de nabij gelegen kerncentrale. De  Pripyat is geen indrukwekkende revier maar heeft desa niet te min een lengte 761 kilometer en stroom voornamelijk door Wit-Rusland en vormt één van de grootste moerassen van Europa.

IMG_3188

In Luminets kochten we, uit interesse, geen vervolg vervoersbewijs naar Pinsk. In het voormalig Sowjet-Unie is het normaal dat vervoersbewijzen zonder voerstap worden verstreken. Wat inhoud dat je tijdens je voerstap, welk riant kunnen zijn, een nieuw vervoersbewijs moet kopen.  Door het vervoersbewijs niet in Luminets te kopen maar in de trein bespaarden we ongeveer drie eurocent omdat na het eerste station de controle kwam. De route van Luminets naar Pinsk voerde door emer ontwikkeld gebied omdat dit parallel liep aan de rivieren de Pirpyat  en Horyn en hierdoor droger was dan de moerassen tussen deze twee rivieren.  De landerijen waren droger en geschikt voor landbouw. Over stoffige wegen reden trekkers en vrachtwagens met oogsten en hooibalen.  Na enige tijd bereikten we Pinsk in de namiddag. Nu was het nog de taak om het hotel te vinden in deze  metropool aan de Pripyat. Krasnapolsky had een bus gevonden en we stapten niets vermoedend in deze bus welk ons de verkeerde kant op bracht. Bij de volgende halte eruit en naar de voerkant van de straat naar de volgende bushalte om de bus terug te nemen, welk wel de goede zou zijn. Na vijf minuten bij een willekeurige bushalte in Pinsk te hebben gewacht stapten we de volgende bus in, zonder kaartje. De chauffeurs deelde mee dat er een conductrice mee reed en we daar een kaartje konden kopen. Bij een bejaarde dame kochten we een kaartje terwijl de bus stopte voor een spoorwegovergang in Pinsk, welk lang dicht bleef en zolang dat zelfs Wit-Russen lichtelijk hun geduld begonnen te verliezen. Kwam er een lange trein aan? Nee, een locomotief met een slakken gangetje welk ook weer terug kwam op een ander spoor. Met behulp van Krasnapolsky’s GSM vonden we de juiste bushalte om uit te stappen en de route naar Hotel Prypjat, dat hernoemd was naar Hotel Andrej. We checkte in bij een receptie vol glimmend marmer en strakke meubels in de lobby. Des al niet te min ware de gangen en de kamers weer naar Sowjet voorbeeld. Parket, bloemetjes behang, minimalistische meubels, troosteloze planten bij de lift en een gebeunde TV aansluiting van ductape. We haden dan weer wel eigen sanitair op de kamers. We lieten d bagage achter en gingen Pinsk verkennen.

IMG_3189

Tsja Pinsk, een oude stad van ongeveer 900 jaar. Groot geworden door de ligging aan de Pripyat en viel al snel onder het regime van de Litouws gezag, later met behulp van Polen en Pinks verkreeg een administratief belang en herbergde Rooms-Katholieke en Orthodoxe kerken en kloosters. Uiteraard zou het niet lang duren voor dat Pinsk en omliggende regio onderdeel zou worden van het Russische Rijk, welk met vel vernieling en geweld de stad innamen. Nog geen halve eeuw later gebeurde dit weer door de Zweedse koning Charles XII welks gezag snel plaats maakte voor het Russische tot dat onze Franse vriend in 1812 langs kwam. Tot 1991 bleef Pinsk onder Russisch, al dan niet Sowjetisch, gezag. In de Tweede Wereld Oorlog verdween 90% van de Joodse bewoning naar de concentratiekampen. Is er nog iets van het oude Pinsk over? Nee niet veel. Het centrum bestaat voornamelijk uit een laat negentiende-eeuwse kopie.

IMG_3194

Al snel rommelde onze magen en met behulp mypinsk.by vonden we een pizzeria niet ver van onze huidige locatie. De Pizzeria “Ciao Cacao” was gehuisvest in een groot bioscoopcomplex omgetrokken tijdens de Sowjet-Unie. De toch wel megalomane hal deed ons verbazen over de architectuur ten tijden van de Sowjet-Unie. De stilte in de hal werd ruw onderbroken door meiden in paniek die de bioscoopzaal uitrenden. Al snel werd de link gelegd met de recent uitgekomen CHernobyl Diaries, wat overigens een erg slechte film is.  Het duurde niet lang voor we de pizzeria vonden. We namen plaats en kregen een Russisch talige menukaart. Mijn Cyrillisch was goed genoeg om te ontdekken dat de Ciao Cacao een pizza peperoni serveerde, alleen wel met mayonaise. Tijdens het verorberen van de pizza werden we door de serveersters uitgebreid bestudeerd en gefotografeerd. Tsja, Twee Holladers, een Belg en een Pool komen er ongetwijfeld niet heel vaak voor.

IMG_3198

Na de pizzeria haalden we nog even de nodige producent voor de rest van de avond en de volgende dag, voor onze treinreis naar Brest. In de lokale supermarkt ontdekten we noemenswaardige prodcuten als Ifrykt (Vruchten sap met het logo van Apple)  en Bela-Kola (Wit-Russische variant van Coca-Cola met dito huisstijl). Laten liggen konden we het niet. Na wat struinen door de reconstructie van het negentiende-eeuwse stadscentrum van Pink ontdekten we een klein café met eigen gemakt bier en kvass. Nadat iedereen niet overtuigd was van de kvass, behalve ik, liepen we naar het hotel terug om het Wit-Russische avondjournaal te bekijken. Dat Loekasjenko te zien zou zijn was duidelijk, dat hij te zien zou zijn terwijl hij zijn ministers terecht wees was een verrassing. Na dat het geraas over ging in het weer diende natuurlijk ook even de radio geïnspecteerd te worden. Een radio met één zender waarop die avond een koor van gepensioneerde arbeidsters optrad uit een fabriek in de regio.