[Mongolië 2013] Heey, biertje!? Maar dan wel natuurlijk gekoeld [Terelj National Park – deel 2]

Ik werd wakker door de kou die door de kieren rondom de schoorsteen de ger binnen kroop. Het hout was uitgebrand en de schijnbaar grote hitte in de ger was verdwenen. Dat het heet was bleek uit het feit dat ik de dekens van me af had gedaan in mijn slaap. Ik trok de dekens weer over me heen en sliep tot dat ik wakker werd door een geluid naast mij. Ik werd langzaam wakker en probeerde te achter halen waak ik wakker van. Er kwam al licht door de kieren rond de deur en de schoorsteen.  Het geluid bleef door gaan en kon niet achter halen wat het zou kunnen zijn. Toen ik toch maar eens opstand om te kijken wat het was ontdekte ik dat er naast de ger een koe aan het grazen was.

IMG_7020

Die ochtend hadden we een ritje te paard op het programma staan. We kregen te horen dat onze gids om tien uur klaar zou staan met de paarden bij de poort. Maar eerst stond het ontbijt klaar met thee, koffie, brood van germanbakery.mn en iets wat op kaas moest lijken. Na het ontbijt las ik de laatste pagina’s van De Grote Spoorwegcarrousel van Paul Theroux. Tegen tienen kwam het kleine Mongoolse vrouwtje ons halen en bij de poort stond onze gis al klaar met cowboyhoed, lerenjasje en met een sigaretje in de mond spanden hij nog een laatste keer de zadels aan de paarden vast. We stegen op en zette koers richting de steppe, althans richting het westen. Langzaam achter ons verdwenen de ger tenten van de verschillende families die rond de camping van Bert leefden. De leegte van de steppe gaf het idee dat je niet of nauwelijks vooruit kwam. Het oneindige tussen de paarden oren en de langzaam verdwijnende ger tenten achter je hadden iets weg van het weg varen uit een zeehaven. Om de zoveel tijd keek ik over mijn schouder en uiteindelijk waren de ger tenten uit het zicht verdwenen. Door de leegte gaf ook de illusie dat je niet steeg of daalde, alleen de spier aanspanningen van het paard en haar pas deed je hier aan herinneren en daarmee kon ik bepalen hoe ik op het paard diende te zitten, althans wat ze me in Nederland hadden aangeleerd want onze gids bleef naar mijn inschatting gewoon onderuitgezakt zitten met zijn sigaretje.

IMG_7006

We arriveerden bij een hoop stenen versiert met gekleurde linten, een zogenaamde ovoo. Als traditie reden we drie rondjes met de klok mee om dit monument om de geesten van de heuvels te eren en gerust te stellen. Toen we wegreden bij de ovoo kwam er een man op een oude Russische motorfiets aan gereden. De motor naderde ons, in tegenstelling tot Nederland, voorzichtig en een klein gesprekje ontstond er tussen de motorrijder en onze gids er werd nog een sigaretje uitgedeeld en wij vervolgden onze weg in de richting waar we vandaan kwamen. We stapten niet direct terug naar de camping maar makten nog een mooi omweggetje langs het riviertje. Hoe dichter we bij het riviertje kwamen hoe meer de vegetatie toenam. Bomen en struiken groeiden weelderig langs de oevers van het stromende riviertje en vlinders en bijen vlogen van bloem naar bloem. Na wat takken ontweken te hebben door diep te bukken bereikten we het stromende riviertje. De omgeving had iets van een Western film, de rust, de brandende zon, de paarden, kale heuveltoppen om ons heen en een riviertje wat we wilde doorwaadden, de eenzaamheid in het landschap en uiteraard onze als cowboy uitgedoste gids. Omdat dat wij niet gekleed waren als Clint Eastwood gaat de vergelijking met l buono, il brutto, il cattivo helaas niet op.

IMG_7005
IMG_7048

Na ongeveer een tochtje van anderhalf uur arriveerden we weer terug bij de camping en bedankte onze gids voor zijn tijd en het tochtje. Hij kreeg de nodige tugriks toegestopt en vertrok met de paarden weer de steppe op. Wij volgden zijn plan en liepen ook de steppe op maar niet in zijn voetsporen. We wandelden richting de heuvel waar we gister naartoe gewandeld waren en volgden vervolgens het riviertje en ontdekten al snel dat het water in het riviertje te hoog stond om met alleen een natte buitenkant van de schoenen aan de overkant te komen. De jak die onze tegemoet kwam dacht er anders over en sjokte zo door de rivier naar de overkant, alwaar hij niet hartelijk onthaald werd. Uit de ger kwam driftig een vrouwtje naar buiten die met wilde gebaren en geheven stem de jak probeerde te verjagen, de jak sjokte weg.

IMG_7017

Wij sjokte verder en op de terug weg naar de camping brachten we nog een bezoekje aan  de lokale supermarkt, het kleine huisje bij de heuvel waar essentiële producten werden verkocht. We kochten daar de bekende Genghis Khan bier en Genghis Khan aardappel chips wan het hat immers gesmaakt maar ook omdat er niets anders was op dit gebied. Op de terug weg kwamen we de vrouw uit Eupen tegen, zij was wezen wandelen en had diverse botten en schedels gevonden. Ze was vooral trots op de hondenschedel die ze had gevonden op de steppe. De steppe lag bezaaid met restanten van de dieren die er over rond zwierven, van koeien en paarden mest tot botten van diverse dieren. Wij zijn geen heel skelet tegen gekomen maar met de grote hoeveelheid aaseter en roofdieren op de steppe leek het me ook onwaarschijnlijk dat een dier in zijn geheel werd gelaten na zijn overlijden. Terug op de camping kwam de vrouw van Bert naar mij toe of we interesse om het bier vanavond gekoeld te drinken. Ze had immers nog ruimte in de “koelkast”. Ik liep met haar mee naar  het keukentje waar ze een luik opende om in een gat af te dalen. Ik kon onderscheiden dat in het gat allerlei producten lagen die daar gekoeld bewaard bleven door de permafrost onder de steppe.

IMG_6996

Later die middag kwamen er twee terreinwagens aan rijden. Een zilvergrijze Toyota Landcruiser en een Range Rover, nog uit de tijd dat ze nog mooie modellen maakte, vol met stickers waardoor het iets van een rallyauto weg had. De twee wagens reden de camping op, de Toyota met Mongools kenteken en een Nederlandse plaat op de Range Rover. Mijn vader en ik verbaasde ons er over om een Nederlands geregistreerde auto hier tegen te komen. En inderdaad ze waren vier weken geleden vertrokken uit Apeldoorn om een maand over de steppen en Gobi woestijn te trekken in Mongolië, na die mand zouden ze weer vier weken terug rijden naar Nederland. Nadat de auto’s geparkeerd waren begonnen gelijk de gesprekken. Zij konden op de camping verblijven en al snel kwam er een campingset uit de auto. Een tafeltje en stoeltjes werden uit de kofferbak getrokken en uitgeklapt. De auto zat vol met de benodigde materialen en materieel, waar ze ook waren ze konden ten allertijd de auto repareren, alleen konden ze niet lassen. Een luchtpomp, lier met een speciaal anker voor het mulle zand, extra brandstof, koeling voor de voedsel en extra stroom voor elektrisch gereedschap en verlichting. Aan alles hadden ze gedacht maar als er één van de twee bij Defensie werkt dan is het ook niet verbazingwekkend dat deze auto voorbereid is om alles wat kan overkomen. Al snel kwamen hun verhalen over de rit door Rusland en Oekraïne op gang. Alle clichés over die landen kwamen naar voren. Corruptie, smeergeld en een reparatie in ruil voor een teddybeer passeerde de revue.

IMG_7034

Die middag kon ik eindelijk kennis maken met de legendarische Bert, en Bert vertelde heel graag over zijn leven en ervaringen in Mongolië in het plat Amsterdams. Voor de liefde is hij blijven plakken, eigenlijk teruggekeerd, in Mongolië. Zo’n camping beheren in Mongolië is niet makkelijk, bij de autoriteiten  is hij meermaals tegen de muur van bureaucratie gelopen welk te doorbreken is met smeergeld. Bert vertelde ook in alle geuren en kleuren hoe zijn honden een koe hebben aangevallen en gedood, natuurlijk was dit de beste koe van de familie en was Bert, Bert moest betalen en ook flink en om dit voor de toekomst te behoeden heeft hij drie kwart van zijn honden afgeschoten. Met zijn Amsterdamse accent vertelde hij waarom hij zoveel honden hadt, in de Mongoolse folklore brengen vrouwelijke honden ongeluk en worden ze vaak gedumpt om rond te zwerven over de steppe. Bert ving ze vaak op en rondom zijn camping hadden ze een roedel gevormd en kwam het oerinstinct naar boven en namen ze een grote grazer te grazen. Honden zijn en blijven immers roofdieren, net als katten en de kat die ze bezaten was een felle en verstoorde het gesprek door de groep te doorbreken in zijn achtervolging van een sprinkhaan. Heerlijk om te zien hoe gedomesticeerde dieren nog gewoon hun zelf kunnen zijn.

IMG_7032

Die avond was het helder en de gesprekken duurden tot laat in de avond. Bij een vuurtje dronken we gekoeld bier dankzij de permafrost en ontdekten we hoe de mensen die naar Mongolië zijn gereden in contact kwamen met Bert en het was een bijzondere toeval. Terwijl ze hun banden stonden op te pompen langs de weg reedt er een Toyota Landcruiser langs met een reservewiel in een Heinekenhoes met de bekende kreet “Heeey, Biertje!”. Tot hun verbazing stopte die auto en reed naar hun terug omdat de Nederlander achter het stuur stom verbaasd was een Nederlandse kenteken hier te spotten.  Na de verhalen was het bier op en buiten zo ver afgekoeld dat we binnen in de ger  de kachel aanstoken. Daar dronken we nog verder een restant van en fles wodka die ze hadden gekregen in Rusland en volgens goed Mongools gebruik dronken we de fles leeg zodat kwade demonen niet in de wodka konden trekken om de drinker de volgende keer ongeluk te brengen, helaas was de fles al geopend en zat er nog maar een kwart in.

IMG_7042

[Mongolië 2013] Aardappels prakken op de steppe [Terelj National Park – deel 1]

Door een combinatie van naar binnen waaiende regen, ik had het raam op een kiertje laten staan voor de frisse lucht, en rumoer op de gang werd ik wakker. Het was buiten al licht en in de verste verte herkende ik geen naderende grote stad. Toch zou het nog ongeveer een halfuur duren voordat we zouden arriveren in Ulaan Bator.  Na ongeveer een kwartiertje kwamen de eerste omheinde ger tenten voor bij het raam glijden en gestaag nam de densiteit toe en verscheen er zo af en toe een zeecontainer of een simpel gebouwtje tussen door. Het centrum van Ulaan Bator liet zich makkelijk raden, de ger tenten hadden plaats gemaakt voor Sowjet beton en modern glas werk. Op het perron werden we na de regen ontvangen door diverse chauffeurs die hun ritten aanboden of personen stonden op te wachten.  

IMG_6979

Onze chauffeur leidde ons richting zijn auto, voordat wij onze bagage in de kofferbak mochten leggen haalde hij eerst met een plumeau een hoop stof weg. Het duurde even voordat we de parkeerplaats naast het station konden verlaten, alle chauffeurs vonden het nodig om soms te parkeren zonder langer termijn visie. Ergerend bewoog hij zich door de ochtend spits van Ulaan Bator. Na een kwartiertje ballende vuisten en gescheld binnensmonds kwamen we in rustiger verkeer en had het Sowjet beton en glas plaats gemaakt door een zanderige wek met aan weerszijde omheinde ger tenten en autowrakken.  Langzaam verdwenen de buitenwijken van Ulaan Bator achter ons en werden we omringt door dor grasland wat de regen goed kon gebruiken. De asfalt weg ging langzaam over in een soort van grote sporennetwerk in de modder. Kuilen deden automobilisten en vrachtwagenchauffeurs uitwijken en aan rijrichting werd op een gegeven moment niet meer gehouden. De brede sporennetwerk vertakte zich al snel af in allerlei kleine sporen de heuvels in en al snel waren schraapte de bodem van een Japanse middenklasse in sedan uitvoering over het wegdek bij oneffenheden.  Na ongeveer anderhalf uur rijden parkeerde de chauffeur op de parkeer plaats van een lux hotel, een hotel waar ik me niet dood gevonden zou willen worden. We werden er opgewacht door een Gandalf achtig persoon, maar met wel een kleinere baard en geen staf. Hij leidde ons over een simpele touwbrug over een rivier. Aan de overkant stond een wit paard met een karretje van sloophout en oude wielen.

IMG_6985

Op dat karretje werden we verder de Mongoolse steppen op gereden. Al snel werden we omringt door bomen en grazend vee. We volgden een riviertje  en verdwenen steeds verder van de bewoonde wereld. Zo her en der verscheen er een klein huisje of ger tussen de bomen. Na een kwartiertje bereikten we een rivier. De koetsier stuurde het paard naar een doorwaadbare plek. Het paard had er duidelijk niet veel zin. Door de regen van de afgelopen tijd stond het water hoger dan normaal en was de hoogte van het karretje net voldoende om de bagage droog naar de overkant te brengen.  Terwijl het paard het karretje door de stromende trok keek een drinkende jak verwonderd op het schouwspel te aanschouwen. Zijn blik volgde ons richting de grote weidse steppen landschap die ons na dit riviertje verwelkomde. Het Mongolië wat ik me had voorgesteld vanuit de foto’s uit de folders en het internet ontvouwde voor ons uit. Een weids landschap met heuvels vol groen gras en een kamp van spier witte vilten ger tenten. “Bert big boss”  riep Gandalf uit het niets en wees naar een groepje ger tenten en herhaalde de naam Bert.

IMG_6988

We werden ontvangen door een Mongoolse vrouw die even tijd vrijmaakte uit de keuken. Haar keuken bevond zich in een klein houten huisje zonder elektriciteit en stromend water. Ze gaf Gandalf de nodige tugrik en leidde ons naar onze ger tent. Nadat we onze bagage daar hadden achtergelaten kregen we een korte rondleiding over het terrein en de tijdstippen voor de diverse maaltijden, want dit verblijf was all-inclusive.  Over ongeveer een half uurtje konden we onze lunch halen in de grote gemeenschappelijke grote ger tent. De lunch bestond ut volkoren brood van de germanbakery.mn kaas en boter van Friesland-Campina en diverse jam en vleeswaren. Normaal eet ik niet vel bij een inbegrepen maaltijd, ik vind dat altijd bezwarend en totaal nutteloos om meer te eten omdat het zogenaamd gratis is. Maar in deze omgeving had ik een dubbel gevoel om een extra boterham nu te nuttigen of de mogelijkheid uit te stellen mocht er geen de volgende dag geen germanbakery.mn brood op de plank zou liggen. Tijdens de lunch ontmoette we onze mede kampbewoners. Een praat grage vrouw uit het Belgische Eupen en twee dispuut meisjes uit Utrecht die, hoe origineel ook, bezig waren met een Trans-Mongolië Express Backpack trip. Na de genuttigde lunch bleven wij en de Belgische vrouw nog door praten en kregen een nieuwe thermosfles koffie en warmwater aangereikt. Die middag hadden we niet veel te doen wegens een onweersbui welk langzaam over de steppen trok.

IMG_6995

Na de bui gingen mijn vader en ik er op uit om een rondje over de steppe te wandelen. Al snel bleek de mooie groene weides bezaaid te liggen met stenen, mest en vooral veel kleine botjes van overleden en verteerde dieren.  Door de hopen mest van het vrij rondlopend vee is de steppe van Mongolië een waar paradijs voor muggen en vliegen. Constant zoemen ze om je hoofd of kriebelen ze je in je nek en op je armen. Het wonderbaarlijke van wandelen op de steppe is dat je totaal geen gevoel hebt hoe ver je hebt gelopen. Referentie punten als huizenblokken en bomen ontbreken er nog al. De enige referentie die je kon hebben was een telefoonlijn met om de zestig meter een telefoonpaal. We hadden al begrepen dat het dit jaar opvallend nat was geweest en dit leverde voldoende groen gras op voor het vee walk maar al te graag de totale vlakte kaal zat te grazen. De mooie Eidelweiss en andere bloemetjes uit de folders waren natuurlijk al vermalen tussen de kiezen van de grote grazers, maar er woonde iemand met hart voor de biodiversiteit  en kon er een glimp worden opgevangen van de prachtige biodiversiteit welk de steppe oorspronkelijk sierde.

IMG_7003
IMG_7004

Die avond bereikte ons het bericht dat Bert het avond eten wat later bezorgde, dit hield uit eindelijk in dat hij het eten niet kwam brengen maar een bevriende vrachtwagen chauffeur met een oude militaire Sowjet vrachtwagen. Reden voor deze opdracht is dat de rivier te hoog stond voor de Toyota Landcruiser van Bert. Tot mijn grote spijt verscheen het voedsel niet in een grote groene militaire vrachtwagen maar kwam het bij ons aan in een zilverkleurige Japanse vier wiel aangedreven auto.  De maaltijd bestond uit spinazie, gehaktballen en gekookte aardappels. Een oer Hollands AVG’tje ten midden van de Mongoolse steppe. Ondanks dat ik eerst niet veel met deze camping ophad ontdekte ik nu wel de mooie unieke ervaring het is om aardappels te prakken ten midden van loslopend vee op de steppe van Mongolië.

IMG_6998

Die avond deden we niet heel veel. De zon verschool zich snel achter de heuvels en grijze wolken verschenen aan de hemel. Tijdens onze wandeling hadden we wat eten en drinken gekocht bij een lokale buurtsuper, nou ja, eerder een winkel in een houten huisje waar een paar essentiele producten werden verkocht als. Genghis Khan  Bier, Genghis Khan  aardappel chips, niet nader te noemen westerse merken op het gebied van frisdrank en chocolade repen met caramel. Uiteraard hadden we het bier en chips meegenomen en ook nog wat koolzuurhoudende appel drank Voor de ger dronk ik een biertje en keek hoe de rust langzaam over de steppe viel. Er zat een lineair verband tussen de activiteiten van het vee, de herders, de insecten en de stand van de zon. Een verband welk ik uit Europa niet kende, maar hier hadden ze ook geen onuitputtelijke elektrische bronnen als de Franse campings of het Friese platteland.   Ik las bij kaarslicht nog wat pagina’s uit de grote spoorwegcarrousel terwijl mijn vader de kachel opstookte, want in Mongolië mag het wel juli kan het hier ’s nachts nog vriezen.

IMG_6999

[Rusland 2013] Een trein vol toeristen [Irkoetsk – Naoeski – Ulaan Bator]

Rijtuig vijf bleek niet in de trein te zitten volgens de provodnitsja  van rijtuig acht, maar we zouden succes hebben aan het eind van de trein. De rijtuigen ontbraken maar een spoorwegarbeider verzekerde mij en andere toeristen er van dat de rijtuigen naar Ulaan Bator en Beijing elk moment aan de horizon konden verrijzen. Niet veel later werden er twee groene rijtuigen en een bordeaux rode door een locomotief het station ingeduwd en aan de trein gekoppeld. We werden ontvangen door twee alleraardigste Mongoolse provodnitsja’sdie uitvoerig onze treintickets, paspoorten en natuurlijk de Mongoolse visaas bestudeerde voordat ze ons naar binnen lieten. We namen als eerste plaats in onze coupe en verwelkomde niet veel later een Nederlandse toerist en eentje uit Oostenrijk.  Stiekem baalden we ’s avonds vertrokken uit Irkoetsk, niet dat we moeite hadden om te slapen in de trien, maar omdat we nu in het donker langs één van de mooiste stukken traject van de Trans-Siberische spoorlijn reden.

IMG_6884

Als een nachttrein voor een lange tijd stilstaat wordt je van zelf wakker en krijg je een onweerstaanbare drang om uit het raam te kijken waar je bent. Uit het stoffige raam zag ik goederenwagens en veel mensen die druk in de weer waren met grote stukken bagage. Her end er liep een toerist zombieachtig op zoek naar koffie op het perron. Ik bleef gewoon liggen net als mijn vader die ook slaperig uit het raam keek en de andere reizigers die boven nog in een diepe slaap waren, we waren in Oelan-Oede. De plaats waar de Trans-Mongolische spoorlijn begint. Na een half uur vertrok de trein weer verder richting Mongolië en was het uitzicht veranderd van berkenbomen en moerassen naar een droge vallei waar zo nu en dan kleine nederzettingen van Russische houten huisjes met moestuintjes en een paar stuks vee voorbij kwamen. Langzaam aan kwamen de andere reisgenoten tot leven en al gauw was het tafeltje gevuld met aardappelpuree, brood, soep en koffie en een glas thee.

IMG_6889

De ochtend werd voornamelijk kaartend door gebracht. Tijdens de behendigheidskaartspellen werd er voortdurend stilgestaan bij de schaars voorbij komende objecten. Na de nodige rondjes werd er verder gepraat over de reizen welk we gemaakt hebben. Onze coupé genoten waren “echte reizigers” welk met een afvinklijst de wereld overgingen om de topbestemmingen en reizen af te vinken. Thailand, Vietnam en Colombia waren ze beide al geweest en de Trans-Mongolië Express leek hun een goede volgende om af te vinken op de lijst. Net als wij waren zij niet de enige toeristen in dit rijtuig, het hele rijtuig was gevuld met mensen die Engels, Duits, Nederlands of Frans spraken. Sterker nog, sommige hadden we al gezien in de trein van Moskou naar Irkoetsk. Mijn vader erkende onze Nederlandse coupé genoot en wist zich te herinneren dat hij zijn teen lelijk hat gestoten ergens op een perron van een station van de vele langere halteringen. Tegen het middag uur hadden we een langere stop op een station, lang genoeg om de trein te verlaten voor frisse lucht en je benen te strekken.

IMG_6903

De korte tijd op dit station besteedde ik om even snel naar de voorkant van de trein te lopen voor een foto van de locomotief. Voor de liefhebbers het ging om een 2TE10M, maar dan alleen de voorste helft van deze dubbele locomotief, hoe ze hem terug naar Oelan-Oede zouden krijgen blijft een openboek.  Dat de grensplaats niet groot was bleek wel dat het merendeel van de rijtuigen doorgaand waren naar Mongolië of China, slechts twee van de vijf rijtuigen bleef in Rusland. Na een minuut of tien vertrok de trein weer uit Baraty en vervolgde zijn weg weer verder richting Naoeski aan de Russisch-Mongoolse grens. Aan de rechter kant verscheen het Goesinojemeer welk zo nu en dan verdween achter de horizon omdat d oever verder kwam te liggen van de spoorlijn. Nadat we het Goesinojemeer achter ons gelaten hadden werden we weer omringd door dor steppe land met aan de horizon heuvels bedenkt met dor geworden gras. Zo nu en dan onderbroken door een spoorwegemplacement met een dorpje waar we slechts een enkele minuut halteerde.

IMG_6916

De trein vervolgde zijn weg langs de rivier de Selenga wat we zo nu en dan overstaken. Niet heel veel alter halteerden we op een stationnetje en tot grote opwinding wist een coupé genoot ons te vertellen hoe dit station hete. Na een kleine show met vragen of wij het wisten, wist hij ons te vertellen dat dat station 5822 kilometer was. Hoe hij het in het Russisch moest uitspreken bleef de grote vraag. Wat we wel wisten, althans we hadden het vermoeden, dat we 5822 kilometer van Moskou waren verwijderd en daarmee ver over de helft waren van deze reis naar Beijing. De verveling sloeg een beetje toe, er werd niet meer gekaard of gesproken. Er werd naar buiten gestaard, met en zonder mp3 speler, een film gekeken op een laptopje of verder gelezen in de Grote Spoorwegcarrousel van Paul Theroux. Langzaam merkte je dat de medereizigers onrustig werden en snakte naar wat frisse lucht en de mogelijkheid om de benen te strekken. In het Mongoolse rijtuig hing wel een tabel met tijden, maar die reduceerde het Russische traject slechts tot drie stations. Naoeski, Oelan-Oede en Irkoetsk. De tussenliggende stations waren onbekend, in tegenstelling tot Mongolië.

IMG_6899

Omdat we niet wisten hoelang we in Dzhida stilstonden vroeg Russisch sprekende Duitser aan de Mongoolse provodnitjs hoelang we hier hadden, en in Dzhida stond de trein vijftien minuten op het station. Genoeg tijd om snel het stationsplein over te steken naar een klein supermarktje. Ik vroeg mijn vader wat hij nodig had. Aangezien we nog soep hadden haalde ik een brood voorbij de soep en vulde dit aan met twee flessen bronwater. Bij binnen trede van het winkeltje werd de verkoopster gewekt door het deurbelletje en kwam licht slaperig achter de toonbank tevoorschijn. Ik bestelde mijn producten en besloot nog wat blesjes bier mee te nemen, alleen wist ik niet meer het verschil tussen svetloje  en temnoje en besloot maar om de temnoje zonder te weten dat het om donker bier ging. Tijdens het afrekenen vulde het winkeltje zich steeds meer met toeristen die ook de nodige producten aanschaften voor hun verdere treinreis. Nadat ik de winkel uit was gekomen had ik het idee dat achter onze trein een grote brand gaande was, de lucht werd gevuld met een dikke zwarte rookpluim welk zich achter de trein voort bewoog. Enkele seconde later merkte ik op dat het om een passerende goederentrein ging op zijn weg verder Rusland in.

IMG_6935

Na een klein uurtje bereikten we het grensstadje Naoeshki. Een groot opstelterrein met diverse goederentreinen versperde het zicht op de kleine houten en bakstenen huisjes met golfplaat en asbest daken. Iedereen was opgetogen dat we dit station bereikte en de spanning nam toe over de aanstaande grenscontrole. We wisten dat we over een uur of vier zouden vertrekken naar Mongolië maar wanneer de Russisch grenscontrole zou beginnen bleef een raadsel. Vanuit de Russisch sprekende Duitser bleek het dat we ongeveer twee uur voor vertrek in onze coupés moesten plaats nemen. Zonder voor aankondiging liep iedereen het station uit om zich te verbazen over het grote contrast tussen het zeer netjes aangelegde station en het stoffige dorp Naoeskij. Vreemd genoeg liep iedereen naar het zelfde krakkemikkige bakstenen gebouwtje. Blijkbaar was dit gebouwtje een kantine met simpele gerechten en binnen de kortste keren was de borshtj en de salades uitverkocht en moesten de late binnen druipers het doen met Stella Artois. Na de maaltijd liepen we weer terug naar het station, er was toch immers niet veel te zien in dit stoffig dorp.

IMG_6940

Inmiddels was er naast het station een groepje bewoners gearriveerd om vanuit de kofferbak de nodige eigen gemaakte producten te verkopen. Ik kocht wat fruit en een fles huisgemaakte kvas om de resterende tijd door te brengen op et station van Naoeskhi. Inmiddels stond onze trein op het perron met een locomotief, M62 voor de liefhebbers, van de Mongoolse spoorwegen. In de trein was het te warm om de tijd door te brengen en zochten we de koelte op in de  betegelde stationshal van Naoeshki. Tegen de tijd dat we verwachte dat de grenscontrole plaats ging vinden stapten we de trein binnen en bleven, ondanks de hitte, rustig wachten tot de controle begon. Een paar coupés verder op raakte een Nederlandse jongen licht in paniek nadat hij ontdekte dat zijn migratiekaart niet meer in zijn paspoort zat. Uit eindelijk bleek dit geen probleem voor hem op te leveren toen we na een uur onze paspoorten weer terug kregen.

IMG_6945

Nadat de trein Naoeskhi had verlaten keek iedereen gespannen uit het raam wanneer we daadwerkelijk de Mongoolse grens over gingen. Die spanning werd onderbroken door de formaliteiten die we onderweg dienden te regelen. We kregen formulieren uitgereikt met daarop vragen met wat we mee hadden. Er was slechts één probleem, er waren slechts twee formulieren in het Engels, een wat groter aantal in het Russisch en de meesten moesten het met een Mongoolse variant doen. Uit eindelijk hielp de Russisch sprekende Duitser iedereen met een Russisch formulier en de Engelse varianten gingen het rijtuig door om aan de hand daarmee de Mongools in te vullen. Ondertussen vulde het rijtuig met kookgeuren die uit het compartiment van de provodnitsj’s kwamen, zij waren inmiddels hun avond maaltijd aan het koken, met aardappelen en vlees, terwijl de toeristen hun in Rusland gekochte noedels klaarmaakte. Terwijl de maaltijden werden bereidt keken veel toeristen reikhalzend uit naar de grens en toen die gepasseerd was werd er reikhalzend uit gekeken naar de eerste ger. Na een tijdje bereikten we een klein stationnetje voor een korte stop. Een groep mannen in uniform en grote petten klommen de trein binnen welk zodra de trein weer vertrok de paspoorten en de formulieren kwamen innemen. Nadat ze langs geweest waren moesten alle gordijnen dicht.

IMG_6955

Op het station van Sühbataar stapten ze de trein uit en begaven de ambtenaren zich naar en zijingang van het station. Na ongeveer een uur in de hitte gewacht te hebben in het rijtuig op een spoor achter op het rangeerterrein, kwamen de ambtenaren terug met een gestempeld paspoort en mochten we de gordijnen openen en het rijtuig uit. Met velen anderen begaven zochten we een weg over het spoor richting het perron om veelvuldig aangesproken te worden door mensen met calculators en Mongools tugrik, de lokale munt. Nadat iedereen de valuta had gepind verdwenen de calculators teleurgesteld van het station. Niet alleen de valutahandelaren verdwenen, onze trein was niet meer te vinden op het rangeerterrein. Een groepje Nederlandse studenten moesten ontzettend grinneken omdat een reisgenoot van hun nog in de trein lag te slapen.

IMG_6957

Nadat een binnenlandse trein het station van Sühbataar binnen was gelopen verschenen onze rijtuigen aan de horizon om achter de binnenlandse trein gekoppeld te worden.  De achtergebleven schone slaper kon de grap van zijn vrienden niet waarderen, hij hadt het idee dat zij mogelijk in een andere trein verder naar Ulaan Bator te zijn gereisd.  Na een half uur kregen we de uitnodiging om weer in te stappen en verder te reizen richting Ulaan Bator.  Na vertrek verdween de zon algauw achter de heuvels en trad de nacht in. Ik dronk nog een te warm Pools donker biertje en verwonderde me over hoe donker een nacht echt is, nu moet ik wel toegeven dat er die avond flink veel regenwolken in de lucht hingen.

Kleurrijke spoorwegen in november en december 2021

De laatste twee maanden stonden niet echt in het teken van er op uit gaan. Drukt op het werk, matig weer en andere prioriteiten zijn er schuldig aan. Toch heb ik op 14 november een klein uitstapje gemaakt naar Nijmegen en Arnhem. In Nijmegen trof ik een militair transport aan, niet echt kleurrijk met allemaal olijfgroene voertuigen maar desondanks wel uniek.

20211114_NL_Nijmegen_Dutch Railways and Militairy railtransport (3)
20211114_NL_Nijmegen_Militairy Railtransport (9)
20211114_NL_Nijmegen_Militairy Railtransport (7)
20211114_NL_Nijmegen_Militairy Railtransport (3)
20211114_NL_Nijmegen_Dutch Railways and Militairy railtransport

Na Nijmegen wachtte ik op de terug de Dinnertrain op op Arnhem Centraal. Door de aanstaande verscherping van de coronamaatregelen mogelijk één van de laatste ritten van deze trein. Omdat de trein twee keer onderweg moet keren, reed de trein met twee locomotieven. Om onbekende redenen leverde het bouwbedrijf Strukton Rail een locomotief aan de Dinnertrain.  

20211114_NL_Arnhem Centraam_Strukton Rail 1756 with Dinner Train
20211114_NL_Arnhem Centraam_Strukton Rail 1756 with Dinner Train (2)
20211114_NL_Arnhem Centraam_Strukton Rail 1756 with Dinner Train (4)
20211114_NL_Arnhem Centraam_Train Charter Services 102001 with Dinner Train

In de week voor Kerst besloot ik de Green City Trip te boeken naar Praag. Uiteraard werd hier een beoordeling voer geschreven en wordt er een speciale pagina aan Green City Trip gewijd op deze website. Natuurlijk werd er in Praag de nodige trein foto’s gemaakt van de treinen aldaar. Na aankomst maakte ik de nodige opnames van de Green City Trip trein op het hoofdstation van Praag.

20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_GreenCityTrip
20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_ČD 163 062-

Nadat de Green City Trip verdwenen was naar het rangeer terrein vertrok de EC 174 naar Hamburg welk uitgevoerd werd met een Vectron van de Tsjechische spoorwegen in speciale liverei.

20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_ČD 193 289
20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_ČD 193 289 with EC 174

Er werd die ochtend nog wat diverse andere treinen gefotografeerd van de bekende vervoerders als Regio jet, Tsjechische Spoorwegen en Slowaakse Spoorwegen.

20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_RegioJet 186 397-9
20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_ČD 371 005-0
20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_MUV75
20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_ZSSK 361 110-0 with EC 279
20211221_CZ_Praha hlavní nádraží_ČD 371 002-7

De volgende dag vond ik de beroemde regionale trein op het hoofdstation van Praag. Helaas leek hij geen dienst te doen.

20211222_CZ_Praha hlavní nádraží_ ČD 810 499-9

Die middag werd er de meest Praagse tram foto gemaakt die denk baar is.

20211222_CZ_Prague Křižovnická _DPP Tatra T3 8417 (2)

Op het dag van vertrek was ik nog even op het station om mijn bagage achter te laten, wat foto’s te nemen en de rest van de dag in Vytopna door te brengen, het restaurant waar je drankjes met modeltreintjes bezorgd worden.

20211223_CZ_Praha hlavní nádraží_České dráhy 471 026-5
20211223_CZ_Praha hlavní nádraží_České dráhy 111 002-2
20211223_CZ_Praha hlavní nádraží_České dráhy 150 209-5
20211223_CZ_Praha hlavní nádraží_České dráhy 362 083-8 (2)
20211223_CZ_Praha hlavní nádraží _České dráhy 362 083-8

Voor vertrek vond ik in de stationshal een oude spoorauto van Tatra.

20211223_CZ_Praha hlavní nádraží_Tatra DM 4-47044 Railcar (4)
20211223_CZ_Praha hlavní nádraží_Tatra DM 4-47044 Railcar (3)

Kleurrijke spoorwegen in oktober 2021

Oktober begon dit keer met de traditionele open dag van de Stoom Stichting Nederland (SSN) in het eerste weekend van oktober. Dit eker werd er niet langs de baan gestaan mar bezocht ik het depot in Rotterdam Noord. Waarnaast de stoomlocomotieven van de SSN ook locomotieven van de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij (VSM) en de Stoomtram Hoorn – Medemblik (SHM) te zien waren.

20211002_NL_SSN Depot_SSN Br 41 105
20211002_NL_SSN Depot_SSN Br 01 1075, VSM Br 23 076 and SSN Br 41 105
20211002_NL_SSN Depot_SSN Br 65 018

Op vier oktober kwam de Connecting Europe Express (CEE) aan in Amsterdam. Met deze trein, welk half Europa heeft aangedaan, werd aandacht gevraagd om Europa beter met elkaar te verbinden per trein. Tussen de diverse Europese steden konden initiatiefnemers en hooggeplaatste ambtenaren met elkaar in gesprek gaan om hindernissen op het Europese spoor weg te nemen  De trein bestond uit diverse rijtuigen van vooraanstaande Europese spoorwegmaatschappijen als  Tren Italia  (Italië), Magyar Államvasutak  (Hongarije) en de Société nationale des chemins de fer français (Frankrijk).

20211003_NL_Amsterdam Centraal_NS 1752 with Connecting Europe Express
20211003_NL_Amsterdam Centraal_Connecting Europe Express WLABmz D ÖBB 61 80 72 90 017-7
20211003_NL_Amsterdam Centraal_Connecting Europe Express Apm CH-SBB 61 85 19 90 109-3
20211003_NL_Amsterdam Centraal_Connecting Europe Express WR I-IT 61 83 88 90 110-9 (3)
20211003_NL_Amsterdam Centraal_Connecting Europe Express A10tu F-SNCF 61 87 10 92 011-6
20211003_NL_Amsterdam Centraal_Connecting Europe Express Bpmmdbz D-DB 61 80 84 91 102-2
20211003_NL_Amsterdam Centraal_Connecting Europe Express Ddmee H-START 51 55 94 91 102-3
20211003_NL_Amsterdam Centraal_NS E186 008 with Connecting Europe Express
20211003_NL_Amsterdam Centraal_NS E186 008 with Connecting Europe Express

In het tweede weekend van oktober was een weekendje Parijs gepland, waar de treinen niet de hoofdreden was werd er toch wel een paar fotootjes geschoten van treinen en met en beetje toeval ook trams.

20211008_FR_Paris Gare du Nord_SNCF 515060
20211010_FR_Paris Gare du Nord_SNCF 122321 (2)
20211010_FR_Paris Gare du Nord_Thalys 4305 and 4535

De trams werden op e gevoelige plaat vastgelegd bij het eindpunt van lijn zeven. Naast de halte Porte de l’Essonne zit en luchtvaart museum gevestigd in het teken van de deltavleugel. Een vleugelconcept waar de Concorde ongetwijfeld de bekendste vliegtuig is waar dit is toegepast. De Concorde van dit museum bood natuurlijk een fraai decor voor de trams.

20211009_FR_Paris Porte de l'Essonne_Concorde Musee Delta (3)
20211009_FR_Paris Porte de l'Essonne_RATP Tram (3)

Op vijftien oktober 2021 vond de eerste rit plaats van Green City Trip plaats. Een concept voor stedentrips per nachttrein vanuit Breda, Rotterdam en Amsterdam. De eerste rit ging naar Praag.

20211015_NL_Breda_MRCE 189 105 (TCS) with Green City Trip train to Prague  (3)
20211015_NL_Breda_Green City Trip  (6)
20211015_NL_Breda_Green City Trip
20211015_NL_Breda_MRCE 189 105 (TCS) with Green City Trip train to Prague

Kleurrijke spoorwegen in september 2021

De maand September begint traditioneel met Terug naar Toen bij de Veluwsche Spoorweg Maatschappij (VSM). Door de pandemie durfde het bestuur van de VSM het niet aan.om dit evenement doorgang te vinden. Desondanks was het eerste weekend van september niet geheel trein vrij besteed.  Vanwege de Grote Prijs van Zandvoort was de treindienst tussen Amsterdam CS en Zandvoort aan Zee geïntensiveerd met tot gevolg dat alle overwegen afgesloten waren  wegens veiligheidsredenen.

20210903_NL_Halfweg-Zwanenburg_Closed railway crossing deu Dutch Grand Prix

Op achttien September  reed de Stoom Stichting Nederland (SSN) een rit voor donateurs onder d naam “Tijd voor actie, tijd voor stoomtractie” om aandacht te vragen voor de positie van stoomtrein verenigingen in Nederland tijdens de pandemie. De stoomtrein reed van Rotterdam CS via Breda en Roosendaal naar Rotterdam CS.

20210918_NL_Rotterdam Centraal_SSN 01 1075 with "Tijd voor actie, tijd voor soomtractie" train
20210918_NL_Rotterdam Centraal_SSN 01 1075 with "Tijd voor actie, tijd voor soomtractie" train 3

Een week alter was het tijd voor een groots stoomtrein spektakel tussen Den Bosch en Nijmegen met de derde editie van “Den Bosch onder stoom”. Hierbij werd de trein vastgelegd in Niftrik aan de overkant van de Maas bij Ravenstein. Helaas ben ik genoodzaakt om een extra watermerk toe te voegen bij de locomotief in verband met het onrechtmatig gebruik van eerdere foto’s door de organisatie van het evenement.

20210925_NL_Niftrik_SSN 23 023 at the railwaybridge of Niftrik
20210925_NL_Niftrik_VSM 23 071 with steamtrain at Niftrik

Natuurlijk was er ook tijd voor het reguliere verkeer op die locatie.

20210925_NL_Niftrik_Lineas Freightrain
20210925_NL_Niftrik_NS FLIRT

Op 26 September kwam het Luxon rijtuig naar Nederland, een oude panoramarijtuig  welk gemoderniseerd is voor exclusieve ritten. De rit werd uitgevoerd door Railexperts met hun 9903 in Railadventure uitdossing. De rit ging van Amersfoort naar Amersfoort via Arnhem.

22010926_NL_Amersfoort CS_RXP9903+Luxon dome coach (3)
22010926_NL_Amersfoort CS_RXP9903+Luxon dome coach (5)
22010926_NL_Amersfoort CS_RXP9903+Luxon dome coach (6)

De knal oranje 1830 van Rail Force One, welk helaas de verwijzingen naar de Marokkaanse spoorwegen heeft verloren,  kwam ook langs met een autotrein van Gefco.

20210926_NL_Amersfoort CS_RFO 1830 with Gefco cartrain

Kleurrijke spoorwegen in augustus 2021

Waar de maand augustus traditioneel in het buitenland werd doorbracht, hield de pandemie en mijn werk mij in Nederland. Tijd genoeg om werk te maken van de vernieuwde NS dubbeldekker de VIRMm2/3 in de nieuwe flow kleurstelling. Op  15 augustus slaagde ik er in om de 9516 voor de lens te krijgen in Hoofddorp.

20210815_NL_Hoofddorp_NS VIRM2/3 9516

20 augustus stonden er overbreningsritten op de planning om de laatste DM’90 treinstellen vanuit Amsterdam te transporteren met eindbestemming Gekkengraaf. De eerste rit werd op de foto gezet op het station van Houten Castellum  waar de 9901 van Railexperts met de eerste vier DM’90 stellen langskwam.

20210820_NL_Houten-Castellum_RXP 9901 with NS DM'90 DMU

Omdat er een paar uur tussen de twee transporten gepland was. Werd er met een OV-fiets gefietst naar de Oude Wulfseweg tussen Houten en Utrecht. Hier werd geduldig gewacht op het tweede transport, welk helaas niet doorging in verband met een defect en reed de, eerder naar Amsterdam gereden,  Faitrains 1315 zonder DM90 stellen weer terug naar Blerick. Voor dat deze langskwam werd er nog wat Chinese containers op de foto gezet.

20210820_NL_Houten_Chengdu Shuttle
20210820_NL_Houten_Chengdu Shuttle
20210820_NL_Houten_Dairtrains 1315

Die zelfde avond stond de voerbrenging van de TEE op de planning, wanneer was niet duidelijk maar na een aantal uur Amsterdam CS werd toch maar besloten om naar huis te gaan, maar niet voor dat de nieuwe flow  weer op de foto werd gezet.

20210820_NL_Amsterdam-Centraal_NS VIRMm2/3 9528

Kleurrijke spoorwegen in juni en juli 2021

De maan juni stond natuurlijk in het teken van de Venice-Simplon Orient Express welk Nederland aandeed van 22 juni tot 24 juni. Op 23 juni was er een persmoment voor de VSOE in Haarlem.  Uiteraard zijn hier foto’s van gemaakt en al gepubliceerd op deze website.  In deze blog richt ik me alleen op de VSOE naar Haarlem en terug vanuit Haarlem. In de ochtend van de 23e passeerde de VSOE Amsterdam Centraal met as trekkende locomotief de 9901 van Rail Experts.

20210623_NL_Amsterdam-Centraal_RXP 9901 with Venice Simplon Orient Express
20210623_NL_Amsterdam-Centraal_RXP 9901 with Venice Simplon Orient Express

Op de terug weg werd de VSOE opgewacht in Halfweg-Zwanenburg. Vooral het contrast van een chique  trein met troosteloze garageboxen maken het plaatje compleet.

20210623_NL_Halfweg-Zwanenburg_RXP 9901 with Venice-Simplon Orent Express
20210623_NL_Halfweg-Zwanenburg_Venice-Simplon Orent Express

Wanneer de grens met Emmerich gesloten is voor treinverkeer rijdt de Nightjet anar Oostenrijk om via Venlo. Hiervoor is een eerder vertrek noodzakelijk. Helaas lukt dit niet voor de logistieke processen op de Watergraafsmeer en het normale kopmaken op de Zaanstraat. Om toch genoeg tijd op Amsterdam Centraal te hebben wordt de Nightjet door een 1700 Amsterdam Centraal binnen gebracht.  Zo ook op 27 juni. Toen bracht de 1752 de Nightjet binnen op Amsterdam Centraal.

20210627_NL_Amsterdam-Centraal_NS 1752 with Nightjet
20210627_NL_Amsterdam-Centraal_Nightjet
20210627_NL_Amsterdam-Centraal_NS 1752 with Nightjet

In juli pakte ik nog net een rondrit mee van het spoorwegmuseum. Toevallig had ik die dag een afspraak staan in Eindhoven en kon voorafgaande er van de Plan V 876 vast leggen met het Philips stadion en de skyline van Strijp-S

20210724_NL_Eindhoven_NSM Plan V  876

[Rusland 2013] Siberisch Parijs [Irkoetsk]

Na het ontbijt kregen we de vraag hoe laat we naar Irkoetsk wilde gaan. Aangezien we Listvjanka al voldoende hadden verkend besloten we om zo vroeg mogelijk richting Irkoetsk te gaan. Onze gastvrouw liep met ons naar de weg en om de juiste marshroetka voor ons aan te houden. Ondertussen boden een aantal private marshroetka’s hun ritten aan ons aan en steevast werden die afgewezen. De gemeentelijke marshroetka werd aangehouden voor ons, de gastvrouw betaalde en we werden in Irkoetsk opgewacht door Ljoedmilla, de bedrijfsleidster, van Lovely Tours. We namen plaats in een Russisch taxibusje en werden met grote snelheid over de provinciale weg richting Irkoetsk gereden. Inhalen, bumperkleven, rakelings langs fietsers en vrachtwagens. De chauffeur deed er alles aan om in Nederland zijn rijbewijs kwijt te raken. Uiteraard arriveerden we en had de chauffeur zijn rijbewijs nog.  We werden door Ljoedmilla opgewacht op en zij begeleide ons naar het appartement van Natasha, de dame die haar logeerkamer verhuurde aan toeristen. Onderweg wees ze mijn vader op verschillende architectonische noemenswaardig heden.  Het blijft indrukwekkend hoe de Rus zijn geschiedenis ken, hoe pijnlijk die ook is. Uit de verhalen leerden we dat Stalin een groot fan was van Barok en het station van de spoorwegen in Irkoetsk in deze stijl was opgetrokken en voor de Opera en het station was een Italiaanse architect ingehuurd, geen idee of die hier voor helemaal naar Irkoetsk was gekomen.

IMG_6831

We checkte in bij Natasha, een bejaarde dame welk een student in huis had. Wij kregen zijn kamer en hij moest het doen met een gezamenlijk bed met Natasha. De volgende ochtend kregen we van Natasha een ontbijt in haar keuken, welk gevuld stond met een grote ijskast uit de Sowjettijdperk. Niet veel later werden we opgehaald door onze gids voor Irkoetsk.  Net als in Moskou was kregen we de vraag of we Irkoetsk al bezocht hadden. De avond er voor hadden we een stuk gewandeld en Irkoetsk verkent.  Aangezien kerken niet in ons standaard programma zit, althans van binnen, werden we naar een Russisch Orthodoxe Kerk geleid met Boeddhistische symbolen naast de Christelijke. Dat we deze kerk niet gevonden hadden bleek door het feit dat de kerk wat verstopt lag in een parkje. Na de kerk van binnen bekeken te hebben en oppervlakkige informatie verkregen te hebben, niet dat onze interesses echt uit ging naar dit soort onderwerpen., gingen we verder Irkoetsk in om de beroemde houten huizen waar te nemen. Irkoetsk staat bekend om de weggezakte houten huizen die weid verspreid door het centrum van Irkoetsk zijn gelegen. Om de zoveel tijd herrees er een brutalistische Sowjet bouwwerk op tussen deze oude houten bouwwerken.

IMG_6826

Na de nodige houten huizen bekeken te hebben besloten we richting de markt van Irkoetsk ta gaan. Onderweg naar de markt hielden we even halt bij een opvallende uitbouw bij een sowjet flat. Volgens de verhalen van onze gids was dit het appartement van de geheime dienst ten tijden van de Sowjet-Unie. Waarom je als geheim dienst een opvallende aanbouw goedkeurt blijft mi ook een raadsel net als waar Andrej, zo noem ik hem nu, vandaan kwam.  Andrej is een beschonken gepensioneerde die bij ons iets kwam halen om zijn pension aan te vullen. Helaas voor Andrej hadden we daar geen behoefte aan en vervolgde we onze weg richting de markt van Irkoetsk.  Andrej volgde ons een aantal straten tot dat hij struikelde voer zijn veter en op het midden van de rijbaan terecht kwam. Een stadsbus moest vol in de ankers voor deze gebeurtenis. Onze gids hielp Andrej overeind en de buschauffeur gaf Andrej het advies om niet overdag te drinken maar ’s avonds. We raakten Andrej kwijt voordat we op de markt van Irkoetsk aankwamen. De markt van Irkoetsk is een grote hal waar diverse versproducten, kleding, lederwaren en andere producten werden verkocht. In navolging van een Wit-Russische paspoorthoes, van vorig jaar, kocht ik hier een Russische en werd getrakteerd op een monoloog over hoe uitzichtloos het beleid van Vladimir V. Poetin is voor jonge ondernemers in Rusland. Op de markt kochten we nog een beker kvas en vervolgde onze rondleiding door Irkoetsk. We nodigde onze gids uit voor een drankje op een terras aan de Angara. Terwijl er aan de voerkant een zware kolentrein op weg was naar het westen vertelde onze gids dat hij oorspronkelijk afkomstig is uit kamchatka en in Irkoetsk Engels doceert in het middelbaar onderwijs.  Hij was wel blij met zijn verhuizing naar Irkoetsk hier was immers meer te beleven en kon hij bij klussen in het toerisme seizoen.

IMG_6838

Die middag wandelden we richting het station van Irkoetsk om de nodige treinen te spotten. Uiteraard kwam er gedurende dat uur eigenlijk niets langs, twee rangeer locomotieven en een vrachtwagen van een Rotterdams transportbedrijf.  Die namiddag wandelde we nog wat langs de rivier over van de Angara en het centrum van Irkoetsk. Hier werden we aangesproken door een partij lid van de Communistische Partij van de Russische Federatie welk ons de partij krant wilde overhandigen. Helaas voor hem waren we niet echt geïnteresseerd, we konden geen Russisch en om een oppositie krant Mongolië binnen te smokkelen zag ik ook niet echt zitten, niet dat dat echt het overleefd zou hebben in volgepropte rugzakken.  We aten een hapje eten bij een restaurant aan de voer van de Angara. Natuurlijk reed er toen wel een goederentrein door het station van Irkoetsk, alleen wel de verkeer de kant op. Na de maaltijd maakten we nog een ronde door het centrum en werden door twee jonge dames aangesproken. Ze wilden dat wij iets inspraken voor een aanstaand bruidspaar en de bedoeling was dat ze dit in zoveel mogelijke buitenlands talen konden vastleggen, wel de goede tijd van het jaar om het te doen als elke trein uit het westen ladingen Europeanen aflevert.

IMG_6855

De volgende ochtend gingen we wederom Irkoetsk verkennen, doelloos dwaalde we door de wijken met de oude weggezakte houten huizen tot we in 130 kvartal  terecht kwamen. 130 Kvartal is een soort van nep Irkoetsk met nieuw gebouwde houten izba’s, de traditionele houten huizen welk verzakt en verf afbladerend verspreid zijn door Irkoetsk alleen dan nieuw gebouwd, stevig gefundeerd en netjes in de ver. Hier en daar waren straten makers nog bezig met het leggen van de pleinen, straten en trappen tussen de huizen terwijl er nog volop zaag, timmer en schilder werkzaamheden plaats vonden voor de bouw van nieuwe izba’s voor de huisvesting van hippe boetieks en bistro’s. De Irkoetskers waren er lyrisch over, wij vonden het niet vel aan. Het had veel weg van een bataviastad waar toch stiekem menig Nederlander van gruwelt mits ze nieuwe kleding nodig hebben.  We hadden nog de tip liggen van de Biznislunch en besloten we een hotel op te zoeken welk deze lunch aanbood. End at bleken er aardig wat te zijn. Elk restaurant en hotel bleek dit te serveren tijdens lunchtijd. We kozen voor een hotel met een zo sowjet-achtige uitstraling. Binnen werden we naar een tafel gedirigeerd en had de sowjetische uitstraling plaatsgemaakt voor houten wanden met ramen met daarachter schilderingen van het Baikalmeer. De biznislunch  was een goed vullende lunch van drie gangen tegen een ontzettend concurrerende tarief. De rest van de middag brachten we door met het verkennen van Irkoetsk en belanden we op een markt met goedkope spullen van Chinese handelaren, één van de weinige tekens dat we ons al in Azië bevonden. We waren dichter bij Beijing dan Moskou. Het is wat onwennig als je trein om kwart voor zes vertrekt mar je om kwart voer zes nog rustig in Irkoetsk een avondmaal kan nuttigen, omdat het nog vijf uur duurde voordat de trein zou vertrekken. Rond negenen werden we opgehaald bij  het appartement van Natasha om ongeveer een minuut of tien later afgeleverd te worden bij het station. Na ongeveer vijftig minuten op de trein te hebben gewacht kwam onze trein richting Mongolië het station binnen.

Kleurrijke spoorwegen in mei 2021

De maand mei stond in het teken van de terugkomst van de nachttrein naar Amsterdam. Voordat deze feestelijke gebeurtenis  werd er bekend gemaakt dat het Duitse Rail Adventure een meerderheidsaandeel had verworven in Railexperts. Op het zelfde moment werd de 9903 van Railexperts onthuld in de bekende grijze kleurstelling van Rail Adventure. Op die zelfde dag werd de ICNG 3204 overgebracht naar Amsterdam. Foto’s van deze trein zijn genomen nabij Soest in de Eempolder.

20210508_NL_Soest-Eempolder_RXP 9903 with ICG 3204
20210508_NL_Soest-Eempolder_RXP 9903 with ICG 3204

Op zondag negen mei werd er een testrit uitgevoerd met de Nightjet naar en van Amsterdam.  In verband met het aanstaande Eurosongfestival in Rotterdam besloot de Oostenrijkse delegatie de nachttrein te nemen naar Amsterdam.  In de ochtend werd de Nightjet opgewacht in Abcoude en ’s avonds het vertrek uit Amsterdam Centraal.

20210509_NL_Abcoude_NSI 193 766 with the Test Nightjet
20210509_NL_Amsterdam-Centraal_NS International 193 766 with Test Nightjet 13413

Op Hemelvaartsdag werden uit de omgeving van Arnhem diverse werktreinen richting Groningen gereden. Deze treinen van Swietelsky werden vastgelegd op Arnhem Centraal en Ede-Wageningen.

20210513_NL_Arnhem-Centraal_DB Cargo 6413 with Swietelsky equipment
20210513_NL_Ede-Wageningen_RTS/Swietelsky G1206 with Switelsky UB400

Op 25 mei was het zover, de eerste commerciële inzet van de Nightjet naar en van Amsterdam was een feit. Door mijn werk kon ik niet de aankomst in de ochtend bijwonen en moest ik het doen met het vertrek.

20210525_NL_Amsterdam-Centraal_Nightjet
20210525_NL_Amsterdam-Centraal_NS International 193 759 with Nightjet 40421
20210525_NL_Amsterdam-Centraal_Nightjet

En op 27 mei stond er wederom een NS Vectron voor de Intercity uit Berlijn.

20210527_NL_Amsterdam-Centraal_NS International 193 766 with IC 140

En als afsluiter werd er door het Spoorwegmuseum en Stichting 2454 CREW een rondrit georganiseerd met de twee Motorposten. Hier is de combinatie in Arnhem.

20210530_NL_Arnhem Centraal_Motorpost 3029 and 3031
20210530_NL_Arnhem Centraal_Motorpost 3031 and 3029
20210530_NL_Arnhem Centraal_Motorpost 3031 and 3029